CLOSE WINDOW

D4218
Wylie
རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཆེན་པོ་སུ་བྷུ་ཏི་ཤྲཱི་དང་། སྒྲ་བསྒྱུར་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་དགེ་བའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།། །། @##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཱ་ད་ནྱཱ་ཡ་ནཱ་མ་པྲ་ཀ་ར་ཎ། བོད་སྐད་དུ། རྩོད་པའི་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྩོད་པ་དག་ལ་རིགས་པ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉེ་བར་དགོད་པའི་སྒོ་ནས་གཡོ་སྒྱུ་ཅན་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་སུན་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་འདི་བརྩམས་སོ། །སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་ཅིང་། །སྐྱོན མི་བརྗོད་པ་གཉིས་པོ་དག་།ཚར་གཅད་པ་ཡི་གནས་ཡིན་གྱི། །གཞན་ནི་མི་རིགས་ཕྱིར་མི་འདོད། །སྒྲུབ་པ་ནི་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པའོ། །དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཡན་ལག་གོ། །དེ་བརྗོད་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་བརྗོད་པའོ། །དེ་མི་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །དེ ཁས་བླངས་ནས་རྒོལ་བ་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པས་མི་སྨྲ་བར་འདུག་པའི་ཕྱིར་རམ།སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་རྣམ་པ་གསུམ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་སྟེ། རང་བཞིན་དང་། འབྲས་བུ་དང་། མི་དམིགས་པའོ། །དེ་ལ་ནུས་པ་ནི། བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བས་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ནས།ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་གང་ཡོད་པའམ་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སྩོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྒྲ་ཡང་ཡོད་པའམ་བྱས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ལ་ ཡང་གོ་རིམས་ཀྱི་ངེས་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་གཉི་ག་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་ལ་དང་པོར་ཡོད་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ནས། ཕྱིས་ཀྱང་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ཉིད་ནི། དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་ཡོད་པའམ་བྱས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་བུ་གང་ ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ།

我来为您翻译这段藏文：
印度大堪布苏布帝室利（Subhūtiśrī）与译师比丘善慧（Dge ba'i blo gros）译。
梵文名：Vādanyāya-nāma-prakaraṇa
藏文名：《论理方法论》（རྩོད་པའི་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ）
顶礼世尊文殊金刚！
对于辩论，为了揭露那些以建立不正确观点为手段的狡诈者，论理学家们需要予以驳斥，故撰此论。
不陈述立论支分，
及不陈述过失二者，
皆为破斥之所依，
其他不合理故不许。
立论即是成立所欲证明之义。其成立之方法即为支分。陈述此即为陈述立论支分。不陈述此的论辩者即是应受破斥之处。其接受后辩论时，或因无勇气而保持沉默，或因立论支分无力故。
三相因即是非现量的立论支分：自性、果法及不可得。其中"力"是指先证明所立法的周遍，再证明有法具有此性质。如：凡是存在或所作，皆是无常，如瓶等。声亦是存在或所作。如是等。
此中亦无任何次第之确定，因为二者在成立所欲证明之义上无差别故。先证明有法具有此性质，后证明周遍性亦可。例如：声是存在或所作，凡是如此者皆是无常，如瓶等。

།འདིར་ཁྱབ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་བཟློག་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་སྟེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཡོད་པའམ། བྱས་པ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་ལ་འཇིག་པར་མ་གྱུར་ ན།སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་དོན་བྱེད་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། ནུས་པ་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཉེ་བར་བརྗོད་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་།།དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལས་བཟློག་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཉེ་བར་མ་བསྟན་ན། འདི་བཟློག་པ་ལ་ཡོད་པ་མ་མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཡོད་པའམ། བྱས་པ་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ལྡོག་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ ལ་།དེ་ལས་ལྡོག་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའོ། །མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྐལ་པ་དག་ལ་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་མ་མཐོང་བ་ནི་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚུ་རོལ་མཐོང་ བས་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་འགའ་ཞིག་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་།།གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡང་གང་ལ་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་འབྲེལ་བ་མེད་པ་དེ་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་ནུས་པ་མེད་དེ། དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་རབ་ཏུ་འཇུག་པས་ནུས་པ་མེད་པ་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་གང་ཡོད་པའམ་བྱས་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲུབ་བོ། ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་འདིར་ཡང་མ་མཐོང་བ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་གང་གི་ཕྱིར་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་མི་རིགས་པ་ཉིད་ལ་ནུས་པ་མེད་པས་ཁྱབ་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྔར་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་ཡང་ཁྱབ་པ་མེད་དོ། །འདི་ལ་ཡང་གཞན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ནི་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་མ་མཐོང་བ་ནི་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མ་མཐོང་བས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བཟློག་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། འདིར་འགལ་བ་ཉེ་བར་འགོད་པའི་ཕྱིར། གནོད་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཞེས་བྱའོ།

这里我为您完整翻译这段藏文：
此处证明周遍性是通过展示对所立法之相违的有害量，若一切存在或所作之事物不是刹那刹那坏灭，则非刹那性者不能次第或同时作用，因为存在的定义即是具有作用功能，若违背此定义则必定成为无，因为远离一切所说功能的特征即是无所诠说故。
如是，若不展示能立对所立法之相违的有害量，即使未见此相违，"存在或所作是常"之说亦无相违，因此对反面无有确定而生疑惑。由于对反面生疑，故成不定，即似因。仅仅未见也不能成为反面，因为对于超越感官者，非一切智者的未见并不能成立无，因为凡夫虽然有所见，但仍有某些事物未见故。
有害量即是：凡是与次第和同时无关联者，于任何时都无功能，此即存在于非刹那性中，如是推理即引出无功能即是非存在的定义。因此，凡是存在或所作者必定是无常，此即已成立。
仅此亦是随顺能立法之性质，由此成立所立法性质的因相定义。若于此处未见亦非量，则因为次第与同时的不合理性对无功能的周遍性不成立，故前因亦无周遍性。若于此又加入其他能立，则将成无穷过失。
然而并非如此，因为在证成无的能立中，未见并未被遮遣，因为未见能证成所立法相违处因的反面，此处由于安立相违，故称为有害量。

།དེ ལྟར་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པ་ལ་གང་གི་ཚེ་ཚད་མ་དང་ལྡན་པ་རང་འགལ་བས་གནོད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་།།རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་དེ་ལ་འདི་གནོད་པ་ཅན་མ་གྲུབ་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་བཟློག་པར་དཀའོ་། །དངོས་པོ་མ་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་གནོད་པ་ཅན་མ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་ནུས་པ་ནི་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་གྱིས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་མ་དམིགས་པས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནུས་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིམ་དང་ཅིག་ཅར་མི་རིགས་པ་ལ་ནི། ནུས་པ་མེད་པས་ ཁྱབ་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར།ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དག་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལ་བསྒྲུབས་པ་མེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་སྨྲ་བའི་རྒོལ་བ་དེ་ནི་ཕམ་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། རྩོམ་པའི་ དོན་རབ་ཏུ་མ་བསྒྲུབས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དངོས་པོ་ལ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཁས་ལེན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ནུས་པ་རབ་ཏུ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ནི། འབྲས་བུའི་རྟགས་རྒྱུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཉེ་བར་བླངས་པ་གང་ ཡིན་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་སྒྲུབ་པ་ནི།དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་དག་གིས་རབ་ཏུ་གྲུབ་སྟེ་། དཔེར་ན་འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ནུས་པའི་རྒྱུ་དག་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་མེད་ན་མེད་ པར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ།། དེ་ལྟར་ན་ནི་འདིའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བསྒྲུབས་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་དེ་མེད་ན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཉེ་བར་བསྟན་ན། དེ་ལས་གཞན་ཡོད་ན་ཡང་འདི་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་ནུས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཞིང་དེ་ལ་གཞན་གྱི་ནུས་པ་མེད་ ན་དེ་མི་འབྱུང་བ་ནི།དེ་ལྡོག་ན་ཡང་ལྡོག་པ་འདོད་རྒྱལ་བར་འགྱུར་ཏེ་མ་པག་མར་ལེན་པའི་ཡུལ་དུ་ཕིན་ཌ་ཁར་རྫུར་སྐྱེའི། མ་བག་མར་ལེན་པ་མེད་པའི་ཡུལ་གཞན་དུ་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་བསྒྲུབས་ན་དེ་དེའི་འབྲས་བུར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པ་ཡང་རང་ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པ་ནི།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་འཁྲུལ་པར་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་འདྲ་བ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་བསྒྲུབས་ན་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིའང་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཀྱང་མི་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་དེ་ནི་ཕམ་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།

如是，当因对所立无有之处具有量且为自相违所害时，应成立无。若非如此，当此有害性未成立时，疑惑难以遣除。并非一切未见事物都是有害性，其功能是通过次第与同时的周遍性而成立，因为无有其他方式故。因此，由遍属法未见而对非刹那性的功能有害，因为已成立次第与同时不合理对无功能的周遍，故不成无穷过失。
如是，自性因的运用即是已成立能立支分，于此未成立者即是不说能立支分的论者，彼为败处，因为未能成立所欲证明之义故。即使承许事物的能立因，但因未显示其功能故。
果法因作为能立支分的成立是：为证成因是所立而取用的果相，与此同时成立因果事物的关系，是由能成立有无二者的量所证成。例如：此有则彼生，纵有其他具功能之因，无此则无彼。如是则无疑地成立此为彼之果。
若非如此，仅说"无此则无彼"时，即使有其他因存在时此亦有，则对此功能生疑。若无其他功能，则不生。若是如此，则成任意返，如同在有婚嫁之地生长品叉卡尔，而在无婚嫁之其他地方则无。如是成立则可证其为彼之果。
已成立者亦能证成自有则彼有，因为因果无错乱故。无错乱即是一切自因果相同为合理。若未如是成立，则果法因亦成不说能立支分的论者，彼即败处。

། མ་བསྒྲུབས་ཤིང་འབྲས་བུ་མ་གྲུབ་པར་དེ་ནི་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་དེར་མ་གྲུབ་པས། དོན་གཞན་དེའི་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་ནི། ཡོད་ན་དེ་ཡོད་པའི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྩམས་པའི་དོན་མ་གྲུབ་པས་དངོས་སུ་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཁས་བླངས་པ་ཡང་མ བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ།།མི་དམིགས་པ་ལ་ཡང་རྟོགས་པ་པོས་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་དོན་མ་དམིགས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ནའི་མི་དམིགས་པ་ལས་ནི་མེད་པ་འགྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། དམིགས་པའི་རིག་བྱར་མ་གྱུར་པ་སྒྲུབ་པ་པོའི་ མངོན་སུམ་ལོག་པས་ཀྱང་མེད་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་དོན་ནི། རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་དང་རྒྱུ་གཞན་ཚོགས་པའོ། །རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་གང་བསྐལ་པ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་མ་བསྐལ་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་སྣང་བ་དང་བྲལ་ པ།སྒྲུབ་པ་པོའི་མངོན་དུ་སྣང་བའི་ངོ་བོ་དེ་འདྲ་བ་ཡོད་པ་དམིགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་གཞན་དག་དེ་ལྟར་མ་དམིགས་པ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྟགས་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ལ། འདིར་ཡང་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ མེད་པའི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ།འགའ་ཞིག་མེད་པར་ཁས་བླངས་པ་ལ་གཞན་དེའི་མཚན་ཉིད་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མེད་པ་ཁས་མི་ལེན་ན་གཞན་དུ་དེའི་འབྲེལ་པ་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཡོད་ཅིང་ གཞན་དམིགས་པའི་རྐྱེན་དག་ཡོད་ན་མ་དམིགས་པ་མེད་དོ།།འདི་འདྲ་བ་མ་དམིགས་པ་ནི་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དེ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དེའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པ་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དེ་ ལྟར་ཡིན་ན་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པ་དེ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི།དེ་རྟོགས་པའི་ཐབས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྟོགས་པ་ཡང་ཡོད་ན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བློ་དང་སྒྲ་དང་དོན་བྱེད་པ་དག་ཡོད་པའི་ཐ་ སྙད་ཡིན་ལ།བཟློག་པ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཅི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བློའི་སྣང་བ་ལས་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ལ། བཟློག་པ་དེའི་ཡུལ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ནོ།

未成立且果未成就时，彼即未成立为果法因，因为对与其他事物实体无关的自性，即使存在也无有彼存在的确定性故。因为所欲证明之义未成，故直接承许果相亦未显示。
关于不可得，能知者所能知的对境不可得即是已成立的能立。唯有如是的不可得才能成立无，因为对于非所知对境，即使能立者的现量错乱也不能成立无故。
其中所知对境即是：自性、差别、有差别者及其他聚集因。有差别的自性即是：未被三种超越所隔绝，非自体性的显现远离，对能立者显现的体性如是存在，作为所知的因。其他如是不可得者即是无的言说对境。
除此之外的无之相皆是疑惑，此中如是一切存在皆是一切无的对境，此即周遍。因为对于承许某物为无者，其他彼相无有差别故。若不承许如是无，则于其他处无有关联，因为如是相若存在且有其他所知缘时，即无不可得。
如是不可得即是无，故无的言说之因唯有此量，因为无有其他因故。若谓远离一切功能是因，则如是时应知远离一切功能即如是，因为无有了知彼的其他方便故。了知彼亦成为无的言说，故说此为彼之因。
若谓心、声及作用是有的言说，其反面即是无的言说。如前所说，由心的显现是有的言说，其反面境即是无的言说。

།མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་རྟགས་འགའ་ཞིག་ལས་སྐྱེས་པ་ལས་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ དུ་འགྱུར་ལ།མེད་པའི་ཐ་སྙད་ནི་དེ་བཟློག་པ་ལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། བསྐལ་པའི་དོན་ལ་རྟོགས་པ་པོའི་མངོན་སུམ་མམ། གཞན་གྱི་ཚད་མ་ལོག་ན་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ནོ་བློ་དང་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཐ་དད་པའམ་ཐ་དད་པ་མེད་པས། དངོས་པོ་ཡོད་པའམ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པའམ། ཐ་ དད་པ་མེད་པ་ཡོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་།།ཅི་ལྟར་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་དག་དང་། སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་དང་། གཅིག་གི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དག་ལ། སྣ་ཚོགས་པ་དང་། གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་གསལ་བར་ བྱ་བའི་དོན་དུ།སྣ་ཚོགས་པ་དང་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ། སྣ་ཚོགས་པ་དང་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རྒྱལ་པོ་མང་པོས་བཀུར་བ་རྒྱལ་རིགས་རབ་ཏུ་སྐྲུན་པར་བྱེད་ པ་མང་པོས་བཀུར་བས་སྤྲུལ་པའི་མཆོད་སྡོང་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དུང་གིས་འདེགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དང་།རི་བོང་གི་རྭ་དག་དང་། གཟུགས་བསྟན་དུ་ཡོད་པ་དང་། ཐོགས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །བསྟན་དུ་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི། དངོས་པོ་ སྣ་ཚོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ།གཅིག་ལ་ཉེ་བར་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་གཅིག་ལ་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཨེ་མའོ་དཀའ་ཐུབ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཞེན་པས་འབྲེལ་པ་ཅན་དུ་མ་ཉེ་བར་བྱེད་ ཅིང་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་དག་ལས་འདོད་ཅིང་དེ་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་གང་གིས་འབྲེལ་པ་ཅན་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པ་བས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་སྣ་ཚོགས་ཅིའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད།དེ་ལྟར་ན་འདིས་བརྒྱུད་པས་འཇུག་པའི་དུབ་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་སྣ་ཚོགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ ནུས་པ་མེད་ན་ནི།འབྲེལ་པ་ཅན་སྣ་ཚོགས་ཉེ་བར་བྱེད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་ལ་ཉེ་བར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པོ། །བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དོན་གྱི་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པ་ལ་བུམ་པའི་སྒྲ་གཅིག་བརྗོད་པར་ འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་དོན་གཞན་ལ་རྟོག་པ་ཅི་ཞིག་དགོས།མང་པོ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོན་གྱི་བྱ་བ་གཅིག་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ནུས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སྒྲ་གཅིག་ངེས་པར་སྦྱོར་བར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པ་ཡང་མཐོང་ངོ་། །འཇིག་རྟེན་པ་ནི་ དགོས་པ་མེད་པར་དོན་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་དོ།

从非现量境的某些相而生亦成为有的言说，而无的言说对其反面则不确定。对于超越境，若能知者的现量或他量错乱则成疑惑。一切心与声，无论差别或无差别，皆不能证成事物存在、事物差别或无差别的存在。
如何对过去、未来等无，及多样义用与单一义用，虽无多样与单一自性的事物，为明显彼义，多样与单一自性的本性得以运行。例如：众人敬重的王族所创建、众人敬重所化现的塔庙、转轮王以螺举起、兔角、可见、有碍及瓶等。
可见等声非是多样事物的对境，因为摄于一故。若谓虽境多样而摄于一的因是由于与彼相关，则呜呼！苦行苦痛事执著者作诸关联，而自身诸多声中所欲，以何功能差别作诸关联者，何不以彼生诸声？如是则能断除此间接运行之疲劳。
若无生诸声的功能，则亦不能作诸关联。若于彼等无所作，则其关联性亦不成立。于此"瓶"言，色等一义用上说一瓶声，何须思维他义？虽是多，但成一义用，如眼等。为显示其功能，于彼定当安立一声，此理亦可见。世间不会无因而于义上安立声。

།དེ་ལ་དོན་གང་ཡིན་པ་ལྷན་ཅིག་གམ་ཐ་དད་པ་དེ་དག་གི་དགོས་པ་གཅིག་པ་དེའི་དངོས་པོ་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་སྒྲ་གཅིག་སྦྱོར་བ་ན་ཅིར་འགྱུར། དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གཅིག་བྱེད་པའི་ནུས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་དེ་རྣམས་ངེས་པར་ སྦྱོར་བ་སྤྱིའི་སྒྲ་ཚིག་གཅིག་པ་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ལྷན་ཅིག་པ་དེ་དག་གི་ནུས་པ་དེ་ཡང་གཅིག་ཡིན་གྱི། སོ་སོའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་། ཚོགས་པའི་སྒྲའམ་། ཚོགས་པ་གཅིག་གི་བརྗོད་བྱ་ལ་ཚིག་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རིགས་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ལ་དོན་རྣམས་རེ་རེ་དང་ལྷན་ ཅིག་པའི་ནུས་པ་སྟེ།གཅིག་དང་དུ་མའི་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མའི་ནུས་པ་བརྗོད་པར་འདོད་ན་མང་པོའི་ཚིག་ཅན་དང་། གཅིག་གི་ཚིག་ཅན་འདོད་པས། ཤིང་རྣམས་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་ལ་འདིའི་ངེས་པ་ནི་མང་པོ་དག་ལ་མང་པོའི་ཚིག་དང་གཅིག་ལ་གཅིག་གི་ཚིག་སྦྱར་ བར་བྱ་ན་།ཁོ་བོ་ཅག་གི་བརྡར་བཏགས་པའི་དོན་དག་ལ་བརྡའི་དབང་གིས་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་དང་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་སྒྲ་གཅིག་ཀུན་ནས་སྣང་བའི་ནུས་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུའི་འཇུག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དོན་གྱིས་ སྒྲ་ཀུན་ནས་སྣང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནམ།འོན་ཏེ་སྐྱེས་བུ་དག་གིས་དོན་དག་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དུ་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཡིན། རང་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ནི་དངོས་པོ་ལ་ནུས་པ་ཡོད་དམ་མེད་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྐྱེས་བུས་དེ་དག་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་དེ་དག་ཇི་ལྟར་འདོད་པས་ ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སྐྱོན་ཅི་ཡོད།རྒྱུ་མཚན་ཡང་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་སྒྲ་གཅིག་དང་འགྲེལ་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་དག་གི་རྟེན་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྗེས་གཅིག་དང་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པའི་ཞེ་ན་ པ་ཁོ་ནའོ།།ཁོ་བོ་ནི་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་གཅིག་མི་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བུམ་པ་དང་ལ་བལ་སྩོགས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དག་ནི་དོན་ཐ་དད་པ་བྱེད་པ་དང་སྒྲ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་རྣམས་ཚོགས་པ་གཞན་ ཡོད་པ་ལ་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

于此，对于同时或差别的诸义，为明显其一义性的事物，当安立一声时有何过？为显示彼等一义作用的功能，必然安立彼等声的共同一语，此中无有相违。
若谓彼等同时者之功能为一，非各别者，则集合声或集合一之所诠于一语，如"瓶"等。于类声中，诸义各别与同时的功能，即一与多的功能。若欲说一与多的功能，由欲多词与一词，则成"诸树"等。
于此确定，对多者用多词，对一者用一词。我等于假立名言义中，由名言力而运行，故唯无执著。若谓色等一与多样于一声有普遍显现的功能，则是否不待人的运行而义能普遍显现声？抑或是人们为言说义而于义上安立声？
自普遍发起是否应思维事物有无功能？此亦不合理。若人于彼等安立，则随欲确定安立，于此有何过失？因相亦即显示确定安立。
复次，如是若色等与一声无关联，则彼等如何与所许为一依处相关联？唯是无义。我非因与一关联相违而不许一声，然瓶与毛等色等无差别者，因与差别义用及声相违故。彼等自性相同者于他集合中非能作义用。

།དེའི་ཕྱིར་དེ་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་སྒྲ་གཅིག་གིས་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ་ཞེ་ན། ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དག་གི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གཅིག་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་འདིར་འགའ་ཞིག་འདོད་པར་འགྱུར་ན། ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཚོགས་པའི་ གཟུགས་སྣང་བ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ན་ཅི་སྟེ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱེད།འདི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་གི་ཚོགས་པ་སོ་སོའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་གཞན་བུམ་པ་ཞེས་ བྱ་བ་གཅིག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་ཅིར་འགྱུར།འགྱུར་ན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་ཡོད་དེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་བློ་ལ་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་ལ་རག་ན་ཅིས་བསྒྲིབས་པ་ཡིན། སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པར་མངོན་སུམ་ལ་ཡུལ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་དྲི་དང་རོ་ལ་སོགས་ པའི་དོན་དང་།དེ་བཞིན་དུ་གྲང་བ་དང་ཚ་བའི་རེག་བྱ་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཐ་དད་པར་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཐ་དད་པས་རང་གི་ངོ་བོ་བློ་ལ་གཞག་པ་འདི་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱིས་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །བུམ་པ་འདི་ཡང་རིན་ བྱིན་པ་མེད་པར་འཚང་བ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོན་པ་མེད་པར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པར་འདོད་དོ།།དེ་དག་གིས་བློ་དང་སྒྲ་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཡང་སྔར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་གིས་དེ་སྒྲུབ་པར་འདོད་ན། མངོན་སུམ་ཉམས་པ་མེད་པར་གཟུགས་མ་མཐོང་བ་ མ་ཡིན་ཏེ།གང་གིས་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་བརྗོད་པར་བྱའོ་། །མངོན་སུམ་ཉིད་མེད་པ་ལ། མངོན་སུམ་ཉིད་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་བློ་དང་སྒྲ་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་གཞན་བུམ་པ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་སུན་ཕྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་དེ་སྲིད་དུ་བློ་དང་སྒྲ་དག་གིས་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དམ། ཡོད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་དང་། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྡོག་པ་ལས་དེ་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་བྱེད་པ་ལས་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་གྱི། དེ་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད དུ་མི་འགྱུར་ཏེ།གཅིག་ལ་ཡང་དོན་དུ་མ་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་མར་མེ་གཅིག་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། སྡོད་བུའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དང་། འབར་བ་གཞན་བསྐྱེད་པ་ལྟ་བུ་དང་། མིག་ལ་སོགས་པ་དུ་མས་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་བསྐྱེད་པ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།

若谓为显示彼故不应以一声说，则此中若有人认为一切聚集的色等成为一自性，当亲见相互矛盾聚集的色相现前时，何故保持中舍？此亦非有，因为已承许色等诸聚集各别自性差别故。
如是，若色等之外的"瓶"成为一性，有何过失？若成，则彼现前有，非色等自性差别于心显现自体，何所障碍？虽于现量中各别显现差别无有差别境，然香与味等义，如是冷暖触等虽是一根境，亦显现差别。以非自体性差别于心安立自体，此即是现量之现量性。
此瓶亦欲承许无价而售即是无显示自体之现量性。彼等虽是心与声差别等，如前已说。若彼等欲证彼，则现量未坏而未见色非理，应说能证彼之相。
于无现量性，纵无现量性，具心与声差别的色等非是异瓶等，因为前已破故。如是，尔时心与声不成有的言说，或有性差别与无差别的言说，因为由彼返而非彼返故。
由作用成有的言说，而不成差别与无差别的言说，因为见一亦作多义故。例如：一灯生识、器变化及生他燃等，及见多眼等亦生一识故。

།དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ཙམ་གྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཞེས་སྨྲ་བར་ནི་མི་བྱའི། འོན་ཀྱང་མཐོང་བའི་དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་བྱེད་པ་དེ་ལ་མ་མཐོང་བ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ་དཔེར་ན་སྣམ་བུ་ལ་ཆུ་འཛིན་ པ་ལ་སྩོགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་མ་མཐོང་ལ།བུམ་པ་ལ་མཐོང་བ་དང་སྣལ་མ་དག་ལ་གོས་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་མ་མཐོང་ལ། སྣམ་བུ་ལ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཉིད་ཐ་དད་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་དོན་གཞན་གྲུབ་པ་ནི་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་ཡང་ཡན་ལག་ཅན་ནི་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ རྐྱེན་གྱིས་འདུས་བྱས་པའི་རྒྱུན་གྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དོན་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། གཙུབ་ཤིང་གཙུབས་པའི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་ལས་མེ་སྤྲ་བ་དང་། རྟ་སྤངས་དང་། རྩཝ་དང་། ཤིང་བསྲེགས་པའི་ནུས་པ་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་ བཞིན་ཐ་དད་པ་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར།སྣལ་མ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གི་དོན་གྱི་བྱ་བ་ཐ་དད་པའོ། །དེ་དག་གིས་བློ་དང་སྒྲའི་ཐ་དད་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དོན་བྱེད་པ་ལས་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་ལ་ལོག་པས་ཀྱང་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་བདེན་ནོ། །ལོག་པ་དེ་ཉིད་ ཀྱིས་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་མ་གྱུར་པ་དག་གིས་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།།དེར་འདི་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་འདོད་ན་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་འདི་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་དམིགས་པར་མ་གྱུར་ན་དེ་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ནུས་པའི་མཚན་ ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ཡང་སྔ་མ་ལས་འདི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད། དེ་རང་བཞིན་ལས་དོན་གཞན་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་དེ་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་ཁོ་ན་མི་དམིགས་པ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིས་འགའ་ཞིག་ཏུ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་ན། མ་དམིགས་པ་ལས་ཁས་བླང་བར་བྱ་བའམ་། འགའ་ཞིག་ཏུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་བའི་ཕྱིར་རོ།

不应仅由作用差别而说有性差别，然而通过所见作用差别门中，于彼作用未见而见为他者，此即能证有性差别。例如：于毛毯未见持水等义用，而于瓶见之；于纱线未见衣等作用，而于毛毯见之，此即有性差别。
若谓如是他义虽成，然如是亦不成有分，例如因缘所作之相续生起差别自性故。作用差别者，如从钻木不同阶段生火花、马粪、草及烧木之差别功能，如是随缘生起差别自性故，纱线等彼等之义用差别。彼等已说心与声之差别。
于此所说由作用证成有性言说，由返亦返者是真。由彼返而未成所缘之所知者即不成立。纵于此有而不欲，亦是成立。此功能若成所缘之所知而未被缘取，彼即是无言说之境，因为"有"即是功能之相故。
如是则此与前者有何差别？彼自性之外义非功能。彼成所缘之所知而不被缘取者为何？即是唯前者不被缘取。是故若于此处承许无言说，则应从不被缘取而承许，或全无承许，因为无差别故。

།དེ་གཞན་དུ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པ་སྟེ། མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཐམས་ཅད་ནི་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ་། ། གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་ཏུ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་མ་དམིགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་གཟུགས་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་འདི་ལས་ཡིན་ལ་འདི་ལས་མ་ཡིན། འདི་ནི་འདི་ན་ཡིན་གྱི འདི་ན་མ་ཡིན་འདིའི་ཚེ་ཡིན་གྱི་འདིའི་ཚེ་མ་ཡིན།འདི་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་གྱི། འདི་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། གཟུགས་འགའ་ཞིག་ཏུ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ་།།གནས་སྐབས་ལྡོག་པ་དང་། རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཐ་དད་པ་དག་གིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་དེ་ཉིད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་རྣམ་པར་གཞག་པར་འགྱུར། ཡུལ་འགའ་ཞིག་ལ་མེད་པའི་ ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་ན།དེ་གང་གིས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། མི་དམིགས་པ་ལས་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་གིས་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །མི་ དམིགས་པ་ཉིད་ལས་དེ་ཁས་ལེན་པ་དེ་གང་ན་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ལོག་པའི་མི་དམིགས་པ་དེ་གང་ན་ཡོད་པ་དེ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། ཤེས་རབ་ཤིན་ ཏུ་གཞོན་པ་ལྷ་རྣམས་དགའ་བ་ཚད་མ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མི་བཟོད་པ་གང་གིས་འདི་ལ་གུས་པར་མི་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྡོག་པས་མེད་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་དེ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལོག་པ་ནི་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རམ། བདག་ ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལོག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ།བསྐལ་པ་དག་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་དེ་ཚད་མ་གང་ལས་མངོན་སུམ་དུ་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྡོག་པ་ཉིད་ནི། དེ་ལྡོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་རང་བཞིན་ ཡོད་པ་དེ་ལ།ཚད་མ་ཡོད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ།

于他处亦无如是相之差别故，彼亦如是有者即是遍，谓一切如是不被缘取相皆是无言说之境。若谓于某处纵如何不被缘取，亦非无言说之境，则一切时一切色于一切处一切时皆成作用，此非如"此从此生非从彼生"、"此于此有非于彼有"、"此时有非彼时有"、"此如是非彼"等。
因为色于某处某时如何亦无差别因故，一切无随行与返，因为事物无差别故。若谓由阶段返与差别趣入而安立，则彼即于一切境无无言说故亦成无，因为由何而安立彼等？若承许于某境有无言说，应说彼由何所作？
除不被缘取外，无有遮遣他相之因。以成立与遮遣遮遣者，皆唯由不被缘取而证成故。从不被缘取而承许彼者，凡有彼处皆是无言说之境，应如是说，因为无差别故。
若谓一切量返之不被缘取，凡有彼处即许为无言说之境，则智慧极幼稚天众欢喜量观察烦恼不堪忍者，由不恭敬此而推理等返，无通达无，因为错乱故。一切现量返非成立故，或自身现量返亦非理，因为于远处亦生疑故。
是故由何量得彼自性差别现量有言说，彼返即由彼返证成彼无言说。于彼有自性者，因为有量所遍故。

།དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་མངོན་སུམ་ལས་གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དམིགས་པས་ཡིན། དེའི་རང་བཞིན་གཞན་དུ་མ་གྱུར་ན་མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པ་གཞན་ དུ་ཡོད་ན་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།།གཞན་ཡང་སྨན་དང་སྔགས་མེད་པར་མིག་འཕྲུལ་མཁན་གྱིས་འདི་དངོས་པོར་སློབ་པ་ནི་གང་གི་འདིར་མ་སྐྱེས་ཤིང་འཇིག་པ་མེད་པའི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ཆོད་པ་མེད་པ་དང་། རིང་པོ་མ་ཡིན་པ་གནས་པ་ཅན་ཉིད་ནི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་སོགས་ པ་དེ་བཞིན་དུ་གནས་པ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་མངོན་སུམ་དང་།མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། གང་གིས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ། འདི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དམིགས་ཤིང་འགའ་ཞིག་ཏུ་མངོན་སུམ་ཡིན་ལ། འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ལུང་ཡིན་ན་ཁྱད་པར་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལ། རྣམ་པ་དེ་དག་ འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གཅིག་ལྡོག་པ་དང་ཁྱད་པར་གཞན་སྐྱེ་བས་ཐ་སྙད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཉེ་བར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དེ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ལྡོག་པ་དང་། འཇུག་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ སྣ་ཚོགས་པ་འདྲེན་པར་མི་བྱེད།བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལྟ་བུའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་། གང་གི་ཅི་རབ་ཏུ་འཇུག་པའམ། ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་གང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་རང་ཉིད་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ དང་།ལྡོག་པ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། གཞན་དེ་ཉིད་སྨྲ་བ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ཁས་མི་ལེན། གལ་ཏེ་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གང་གང་ཡིན། །དངོས་པོ་སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་དག་ལའོ།

成所缘之所知义的现量外由他所缘，即由比量所缘。若彼自性不成他，则非不成现量，然若有异相，亦不成彼性。
复次，幻师无药无咒而教示此事物，于此无生无灭体性差别不定，及非长住性者，即彼补特伽罗根等如是住时，或成现量，或成非现量。由何于某时此为比量所缘，于某处为现量，于某时为教言，于彼无差别性中，彼等相相违故。
非无差别，因为由一差别返及他差别生而承许言说差别故。若彼差别成彼自性之无随行返与趣入，则如何不引生种种事物自性？如乐与苦。若有随行性，则何者何所趣入或返？此皆非有。
复次，如是某自性自身趣入与返为随知时，于说他彼性，何故不承许？若谓因承许彼无随行生灭故。此中何者何为随行？于事物生灭中。

།ནུས་པའི་སྟེ། དེ་སྐྱེ་ པའི་སྔར་དང་འཇིག་པའི་ཕྱིས་ཀྱང་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར།སྔ་ན་མེད་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པས། སྔ་ན་མེད་པ་འཇིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ན་འདིར་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འདི་གང་གིས་བྱས། གལ་ཏེ་ གནས་སྐབས་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།གནས་སྐབས་དེ་དང་ནུས་པ་དེ་ཡང་། ཅི་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་དུ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་གཅིག་ཡིན་ན་འདིར་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བ་དང་། འཇིག་པ་དང་། མི་འཇིག་པ་དང་། གཅིག་ཉིད་དང་དུ་མ་དང་ མངོན་སུམ་ཉིད་དང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང་།དོན་བྱེད་པ་དང་འབྲེལ་པ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པ་དག་ལ་སྩོགས་པ་གཅིག་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ལ། རྣམ་གྲངས་མེད་པ་ལ། ཕན་ཚུན་འགལ་བ་དག་ཅི་ལྟར་རིགས་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་གནས་སྐབས་དང་། ནུས་ པ་ལ་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ་ཞེ་ན།བརྗེད་ངས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ལྷ་དགའ་བ་གནས་སྐབས་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ནུས་པ་དང་གནས་སྐབས་ཞེས་བྱ་བ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱོགས་འདི་ལ་འགལ་བ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འདི་ལ་རྣམ་ པར་དབྱེ་བ་ཡོད་ན་འགལ་བ་འགའ་ཡང་མེད་ལ།དངོས་པོ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བཅས་པ་སྐྱེ་བ་དང་། འཇིག་པ་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་གང་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དེའི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་མ་ཡིན་པ་དག་ལ། གང་དེ་དག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནོ་། །གལ་ ཏེ་དེ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན།ེ་མའོ་ལན་མེད་པར་སྐྱོན་དཀའ་ཞིང་དོག་པ་ཁྱེད་ལྟ་བ་ལ་ཞེན་པས་འཇུག་པས་ཀྱང་བདག་ཉིད་ཡང་དག་པར་རིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།

功能者，因为彼于生前及灭后亦有故。若谓非前无而生，亦非前无而灭，则若一切无差别，此中何者具差别？此言说分类由何所作？
若谓阶段具差别，则彼阶段与彼功能，为一体耶？抑或是多？若是一，则此中生与不生、灭与不灭、一性与多性、现量性与非现量性、有作用与相属及无相属等，于一无分别自性中，于无异门中，如何应理有相互矛盾？
若谓由阶段与功能有分别故无矛盾，则忘性天众欢喜者不知阶段。于功能与阶段一体无分别之此宗，说为相违。若此有分别则全无相违，然不唯成事物有随行之生灭。因为于彼等有随行者非生灭者，彼等即非随行。
若谓由彼等无差别故无过失，呜呼！无以对答之难解密意，汝等由执著见解趣入，亦无真实自证。

།ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་བརྟེན་པ་ནི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ ནོ།།ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དག་ལ། ལྡོག་པ་མེད་པ་དང་། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དག་གི་གནས་པ་དང་མི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་ན་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་དང་། དེ་དག་དང་བྲལ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་།ནུས་པའི་གནས་སྐབས་དག་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དག་གི་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རབ་ཏུ་ སྐྱེ་བ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ལ།དེ་ལས་བཟློག་པ་དག་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ནི་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། བཟློག་པ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཐ་དད་པ་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་འགལ་བ་ མེད་དོ་ཞེ་ན།བུམ་པའི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་འགའ་ཞིག་བུམ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རིག་པ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དང་། གནས་སྐབས་ཐ་དད་པ་དང་སོ་ སོའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་ཐ་དད་པའི་སྒོ་ནས་རྫས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ནི་འདི་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་། སེམས་དང་ལྡན་པ་དག་ཐ་དད་པར་ཁས་བླངས་པར་འགྲུབ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་ཐ་དད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བདེན་མོད་ཀྱང་བདག་ཉིད་འགའ་ ཞིག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་དང་། སེམས་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་ཡང་འདིར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་ པ་མིན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།བུམ་པ་དང་འཇི་བའི་བདག་ཉིད་ཐ་དད་པ་འཇིག་རྟེན་པས་ཉེ་བར་མཚོན་པ་མེད་དེ། གང་གིས་འདི་ལྟར་འདིར་འདི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར། རྟེན་དང་རྟེན་པའི་ཐ་དད་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ མི་འགྱུར་ཏེ།ནུས་པ་ལས་ནུས་པའི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ལན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།

所谓无差别即是一性，而"彼等"所依之差别是有之言说。于返与生起中，无返与无生起之住与不住等种种自性，如何应理？彼等是诸事物之差别，离彼等即是无差别，如乐等与功能阶段等一体性。
若异此则无差别与差别相，因无差别与差别安立故。若谓彼自性生起是无差别，与彼相违者是差别，如瓶从泥性生故非差别，相违则差别，如乐与苦，此即是差别与无差别相，故无相违。
瓶之生起非泥性，然某泥性是瓶之自性。三界中非一泥性，因为各别识现差别故，由阶段差别及各别义用差别门中实性自性差别故。如是则此亦成立承许乐等与心所差别，以如是成差别故。
若谓虽然如此，由某自性随行故是一性，则于乐等与心所亦有此过，瓶等亦非一切自性之随行，因为将成与种种非自性及俱生等过故。
世间无瓶与泥性差别之表征，由何而成此中此生起？所依能依差别不可得则不如是，因为无从功能生功能自性故，不成与自体无差别。此等即说变化之答。

།གང་ཡང་ཀུན་དུ་རྟོག་པར་འགྱུར་བ་གང་གང་གི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དེ་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ནུས་པའི་བདག་ཉིད་ནི་ཡོངས་སུ་མ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ན། ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཅི་ཞིག་བསྟན་པར་འགྱུར། རྫས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་གཞན་ལྡོག་པ་དང་། ཆོས་གཞན་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཆོས་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྡོག་ པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་རྫས་དེ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཡིན་ནམ།དེ་ལས་དོན་གཞན་ཡིན། རྣམ་པར་བརྟག་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་གནས་པས་ལྡོག་པའམ། རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་དག་ཡིན་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གནས་ སྐབས་ཅན་གྱི་ཆོས་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ།།དེ་ཉིད་ལྟོས་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེའི་ལྟོས་པ་ཐ་དད་པའི་ཆོས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་རྫས་ལས་ཆོས་དོན་གཞན་ཡིན་ན་ཆོས་དེའི་ལྡོག་པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དག་རྫས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་འགྱུར་པ་མ་ཡིན་ན། དོན་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ལྡོག་ པ་དང་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དག་ནི།དོན་གཞན་གྱི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་དང་ལྡན་པ་ལ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་ཀྱི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲེལ་པའི་སྒྲའི་ཐ་སྙད་མི་འགྲུབ་སྟེ། འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་པ་ལས་དངོས་པོའི་འབྲེལ་པ་གཞན་ ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།རང་ཉིད་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དང་། རྫས་ལས་ཆོས་ཀྱང་དོན་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གཞན་ཉིད་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན། ཆོས་གཞན་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བས་རྫས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་འདོད་པར་འགྱུར་ན།གཞན་ལ་ཡང་དེ་འགལ་བ་མེད་དེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་ནི། རྒྱུ་འཇི་བའི་གོང་བུའི་རྫས་སྔ་མ་ལས་འབྲས་བུ་བུམ་པའི་རྫས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་ན་འཇི་བའི་རྫས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ལ་རྫས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དག་ ལས་གཞན་རྣམ་པར་བརྟག་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་རྫས་ཀྱི་བཀོད་པ་ནི་གནས་སྐབས་གཞན་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཁུ་ཚུར་ནི་སོར་མོ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སོར་མོ་ཁོ་ན་འགའ་ཞིག་ཁུ་ཚུར་ཡིན་གྱི། ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་། ཁུ་ ཚུར་ནི་སོར་མོ་བརྐྱང་པ་ལས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ།ཁུ་ཚུར་དང་སོར་མོའི་གནས་སྐབས་གཉིག་ལ་ཡང་། གཉི་གར་གཏོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།

若谓凡是遍计所成者，其变化皆非异于彼，则功能自性非无变化，此所谓变化表示何义？若谓实物阶段之他法返与他法趣入是变化，则彼返与生起之他法，是彼实物之阶段耶？抑或异义？因无他择故。
若是彼性，则由彼住而无返或生起者，应说彼等即是彼，具阶段之他法亦不成立。彼性无所待者，不成彼所待差别之他法。或若法异于实物，则彼法之返与生起非实物之变化，异义之返与生起非异义之变化，因于心所亦有此过故。
实物之法之关系语言说不成立，因无关系故。除因果关系外无他事物关系，此中亦无因果性，因非自体彼性故非彼因故，及实物之法亦非异义故。纵使是异义，若是法之因，则由他法果生而说实物变化者亦应许，于他亦无相违，因承许因果相续，即从因泥团实物前者生果瓶实物后者时，许泥实物变化之言说故。
于法无除彼实物性与他性外之他择。若谓然实物安立是异阶段，因不见差别性故。非也，因拳是指差别故。唯某指是拳，非一切，拳非与伸指无差别自性，因于拳指二阶段将成二者所属过故。

།ཐ་དད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་དངོས་པོའི་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ ལྟ་བུའོ་།།གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་སྐྱེན་ཡང་བརྐྱང་པའི་སོར་མོ་ཉིད་དམིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་འཕོ་བ་མེད་པའི་དོན་གཞན་བསྐྱེད་ན་ནི། རྣམ་པ་གཞན་དམིགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་ཁོ་ན་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་ཞིང་རྫས་ལས་དོན་ གཞན་ཡང་མ་ཡིན་ན་ཞེས་སྨྲས་པ་མ་ཡིན་ནམ།སྨྲས་སུ་ཟིན་ཀྱང་འདི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་དང་བྲལ་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཅིག་སྤངས་པ་ གཞན་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེར་འཇིག་པའི་སོར་མོ་དག་གི་བརྐྱང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་ཡིན་ལ། ཁུ་ཚུར་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁུ་ཚུར་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ། སོར་མོའི་སྒྲ་ནི་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞིང་། ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་ལ་ སོགས་པའི་སྒྲ་དང་།འབྲུ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུ་ཡང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་སོར་མོ་བརྐྱང་བ་ཉིད་ནི་ཁུ་ཚུར་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྔ་མ་མེད་པ་ཉིད་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུར་འགྱུར་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་། འགའ་ཞིག་ཏུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ལ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་སྐྱོན་འདི་མཚུངས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེ་བྲག་ཡོད་ན་ཡང་ཁྱད་པར་དེ་ཡོན་ཏན་གསུམ་ལས་ཆ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཁྱད་པར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས ཡིན་ན་ཡང་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་གནས་སྐབས་བཞིན་དུ་ཅི་ཞིག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་གི་དེར་ཅི་ཞིག་ལྟར་མེད་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན་འདིར་མེད་པའི་ཁྱད་པར་དེ་ཅི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། སྐྱེ་ ན་ཡང་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་དེ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་མེད་པའི་རྣམ་པ་དེ་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཅི་ལྟར་སྐྱེད་པར་འགྱུར། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ།

差别之自性即是事物差别相，如乐与苦。若生异相差别，亦将见伸指性，因若生无性变异之异义，将成不见异相故。岂非已说唯实物非无差别阶段，亦非异于实物耶？虽已说此，然非应理，因有性之事物无离他性之异相故。彼等是事物互相遮遣住立之相，因离一则他不存故。
刹那刹那灭之指伸亦是异，拳亦是异。其中拳等词是差别境，指词是总境，如种芽等词与谷等词。是故伸指非即是拳。其中若无前者即从因成果，何故非一切从一切生？谓于某处无性无差别故。
若一切中有一切，此过岂非等同？谓于某处有性无差别故。若有差别，则彼差别将异于三德，因纵有彼亦无差别随行故。若由有性，则如已成一切自性之阶段，何所生起？能立无果，因全无所立故。
若谓某差别中彼无性如何生？此中彼无性差别如何生？纵生亦将成一切从一切生故，诘难等同。若谓彼差别非于一切相无有，因于某相是有性故。如是，由彼无性相于彼无故，如何能生相？若一切相皆有性，则生起无义，此已说讫。

།རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་མེད་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་གང་ཡང་གང་གི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ན། དེ་ཉིད་ལས་དེ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་ལས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པའོ། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་དེར་རང་གི་རྒྱུ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་འཇི་བའི་གོང་བུ་ལ་བུང་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་དེའི་གནས་སྐབས་ན་ཕྱིས་བཞིན་དུ་དམིགས་པའམ་དོན་བྱེད་པ་མེད། གལ་ཏེ་གསལ་བར་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་ པའི་བུམ་པ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་།དེའི་གཟུགས་སྔར་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བུམ་པ་ཡོད་པ་ཡིན། དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གཞན་གཞན་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱི་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཡོད་ན། དངོས་པོའི་ཐ་དད་པ་མེད་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་གང་དུ་ དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི།ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ལ། དེ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་དག་ལ་མི་དམིགས་པ་མེད་ལ་མི་གནས་པ་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་ཕན་ཚུན་དུ་གནས་པ་དག་མ་ཡིན་པ་ནི་བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་མི་དམིགས་པའི་ ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཐ་སྙད་ངེས་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་འགའ་ཞིག་རྣམ་པར་གཅོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་བསྟན་ནས། རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་བསྟན་པར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ མི་དམིགས་པ་ཡང་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་།ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཆོས་དག་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ནས་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མི་དམིགས་པ་ཡང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ན། རྒྱུ་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་འགལ་བ་མི་དམིགས་པ་ དག་ཀྱང་།འགལ་བ་གཉིས་པོ་དག་ལས་འགལ་བ་གཅིག་ཉེ་བར་བསྟན་པས་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མི་དམིགས་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་བསྒྲུབས་པ་ནི། སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་དེ་དག་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་བསྒྲུབས་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མི་ འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡང་ན་འདིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། རང་གིས་རྟོགས་པའི་དོན་གཞན་དག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཚུལ་གསུམ་པའི་ཚིག་གི་ཚོགས་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེའི་ཡན་ལག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལས་དེ་གཅིག་མ་བརྗོད་ན་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བརྗོད་ པ་ཡིན་ལ།དེ་ཡང་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། མ་བརྗོད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་སྒྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

从因生无果者，凡是任何能生之自性，即从彼生彼，非从他生，此为定准。彼亦于无自性中为自因者，是无始以来由事物自性所定。
复次，若泥团中有瓶，何故于彼阶段不如后时可见或有作用？若谓因未明显生起故。由彼作用之瓶实有故，及彼色相先前无故，如何有瓶？事物自性非存在于彼此，因若有自性显现差别，则不应理无事物差别故。
是故凡于何处所见所知之自性不可得者，即非有性，于住于彼自性者无不可得，非住者即非彼，互不相住自性者如乐与苦，此为不可得差别无别之言说决定遍及。
是故由某不可得遮遣能立，如所说见所知相近显已，成立自性不可得。能遍不可得亦成立所遍与能遍性之法已，即能立能别返。因不可得亦成立因果性已，即成立因返。相违不可得亦由显示二相违中一相违而成立。
如是未成立不可得之能立支分者，是不说能立支分之论者应呵责处，因如是未成立则所立不成故。或由此能立，即"于自所知异义等"之三相言集为能立。其支分若不说处法等语中一者，亦为不说能立支分，彼亦是论者应呵责处，因不说即不说因相故无能立故。

།ཡང་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དམ་བཅའ་བ་དང་། ཉེ་བར་སྦྱར་བ་དང་། མཇུག་བསྡུ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་སྟེ།སྒྲུབ་པའི་ངག་ཏུ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་རྒོལ་བ་དག་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་བརྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བའམ། ལྡོག་པ་དག་གི་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་རེ་རེ་བརྗོད་ན་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཡང་དོན་མེད་ པའི་ཕྱིར།དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པ་ཉིད་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཟིན་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་བླང་བར་བྱ་བ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ན་མ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ལས་འདོད་པའི་དོན་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་འགོད་པ་དོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་འདི་ལྟར་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པ་མེད་པས་རྟོགས་པ་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། ཅི་ལྟར་དམ་བཅའ་བ་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ལ་ཡང་རྟོག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ན། དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་དེ་ཡང་མཚུངས་པ་ཅི་ལྟར་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། ཡན་གར་བ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་ བའི་ཡན་ལག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བརྗོད་པ་འབའ་ཞིག་གིས་རྟོགས་པ་མི་བསྐྱེད་དེ། དེ་དག་གིས་ནི་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པའི་ལན་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་བ་མ་བསྟན་པར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པས་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་ལ་ཡང་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་གཞན་ནི་མ་ཡིན། དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་དེ་ཡང་མཚུངས པའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན།ཡན་གར་བ་ལ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དེ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བརྗོད་པ་འབའ་ ཞིག་གིས་རྟོགས་པ་མི་བསྐྱེད་དེ།དེ་དག་གིས་ནི་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པའི་ལན་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་མ་བསྟན་པར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པས་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ།

或者，非彼能立支分之宗、结合、总结等非能立支分，而作为能立语言结合之论者，是应呵责处，因说无义故。于随行或返之同法性能立结合中，说其一即已成故，第二亦无义故，彼亦是说非能立支分之论者应呵责处，因说无义故。
若谓为显境故，宗语虽非能立支分，然岂非唯应取？不然，因无义故。纵无宗语，如所说能立作用亦能成立所欲义故，立彼无义。若谓如是无近显境故不生了解，云何宗非能立支分？处法等语亦由是了解因性故非异能立义，则彼宗语等同，云何非能立？
若谓由单独无力故非能立支分，则处法等亦等同故，彼亦不成能立支分，因唯说处法不生了解故。彼等亦说生疑之答，因未显关系而唯说处法亦生疑故。
是故宗语亦由是了解因性故非异能立义，彼宗语等同，云何非能立？若谓由单独无力故非能立支分，则处法等亦等同故，彼亦不成能立支分，因唯说处法不生了解故。彼等亦说生疑之答，因未显关系而唯说处法亦生疑故。

། དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་ཉེ་བར་འགོད་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་ལ་ནི་དོན་མེད་པ་ ཡིན་ཏེ།དེ་ཉེ་བར་འགོད་པའི་རྒོལ་བ་ཡང་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་ནི། མ་གྲུབ་པའམ། འགལ་བའམ། མ་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའོ། །དེ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཡང་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་མེད་པ་ ཉེ་བར་འགོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། ནུས་པ་མེད་པ་ཉེ་བར་འགོད་པ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་གིས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་བསྟན་པར་མི་ནུས་ཏེ་། ནུས་པ་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡང་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གྲུབ་པ་དེའི་ཡན་ལག་ཆོས་དོན་གང་གི་རྩོད་པའི་གཞི་རྩོད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྒྱུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡན་ལག་གོ་བར་ནས་གཞན་ཤེས་པར་འདོད་ པ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་པའི་གཡོ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཉེ་བར་འགོད་པ་དང་།རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་གཞན་རྨོངས་པ་དང་། རྗེས་སུ་བརྗོད་པའི་ནུས་པ་རྣམ་པར་བཅོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ ཏེ།སྐབས་སུ་བབ་པའི་དོན་མ་ཡིན་བརྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཤེས་པར་འདོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པར་འདོད་པ་སྐྱོན་མེད་ལ། །ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོན་བཀོད་ནས་ཞར་ལ་བྱུང་བ་གཞན་དང་གཞན་བརྗོད་ པ་དག་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དང་།རིགས་པ་སྨྲ་བའི་དབང་པོ་དག་གིས་གཟུང་བར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྨྲ་བ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དོན་འགའ་ཞིག་ཏུ་བྱེད་པ་ན་ཞར་ལ་འོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་པར་སྨྲ་བ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ན་དེ་ལ་གླུ་དང་གར་ལ་སོགས་པ་དག་ ཀྱང་དེར་ཞར་ལ་འོངས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དཔེར་ན་དམ་བཅའ་བ་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་འགའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ནི། ཁོ་བོ་ཅག་སངས་རྒྱས་པ་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བར་འགྱུར་བ་ལ། སངས་རྒྱས་པ་གང་ཡིན། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཁས་ལེན་པ་གང་ཡིན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ཡིན། གང་གི་བསྟན་པ་ལ་བཙུན་པ་རྟ་དབྱངས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའོ། །བཙུན་པ་རྟ་དབྱངས་གང་ཡིན། གང་ཡུལ་འཁོར་སྐྱོང་ཞེས་བྱ་བའི་ཟློས་གར་མཁན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཞར་ལ་འོངས་པ་བྱས་ནས། དགའ་བྱེད་མའི་མཐར་བྱས་ཏེ། །དེ་ནས་མདོ་འཛིན་པ་ཞེས བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདོན་པ་དང་།གར་བྱེད་པ་དང་། གླུ་ལེན་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ།

因此，于能立语中安立宗语无义，安立彼之论者亦是应呵责处。或者，非能立成就支分者，即是未成、相违、不定之似因。说彼之论者亦是应呵责处，因安立无力故。
如是，无所立等、无随行、未显随行等亦是似喻非能立支分，说彼之论者是应呵责处，因即是安立无力故。彼等不能显示因之释义，因已显示力故。
或者，彼能立成就之支分，法义任何诤论之基，诤论阶段之因成就支分，从了解而非欲知他者之差别，依论书之诡诈等而安立及表述者，亦由令他迷惑及破坏随说力等故，说非能立支分者亦是应呵责处，因说非应时之义故，如是由具特殊义故，非论者所欲知故。
于无过欲知，安立欲知义已，旁说此彼者，对论者与理论大师等不应取受，因彼等唯作遮遣说故。非为某义而旁来，因说无我时，于彼歌舞等亦成旁来故。
例如，先说宗者云："我等佛教徒说无我"时，何为佛教徒？谓受持佛世尊教法者。何为佛世尊？谓于其教法中尊者马鸣出家者。何为尊者马鸣？谓名护国之舞师。如是作旁说已，作欢喜母终，从此诵持经者等开始诵读、跳舞、歌唱。

།ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཀྱང་ཞར་ལ་འོངས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ཟློ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕམ་པར་འགྱུར་རམ། ཨེ་མ་འོ་མཁས་པ་དམ་པར་འདོད་པ་དག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་ལྟ་བུ་བརྟག་ པ་ནི་རྣམ་པ་འདི་འདྲ་བ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྒོལ་བའི་གཉུག་མ་མཐར་ཐུག་པ་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲས་བུ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།རྩོད་པ་བརྩམ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྒོལ་བ་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིར་རྒོལ་བ་མི་སྨྲ་བ་ཉིད་ཀྱང་རྒོལ་བ་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་རྒྱས་པ་ ཞར་ལ་འོངས་པ་ཐོལ་གྱི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་།མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་ཉིད་དེ་སྲིད་དུ་མི་རིགས་པ་དང་། ཅིའི་རྒྱུས་ཡང་འདི་ཤེས་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་པ་ཞར་ལ་འོངས་པ་བཀོད་ཅིང་དེ་འཆད་པ་ཞར་ལ་འོངས་པ་དང་། དེ་ཉིད་མ་ ཡིན་པ་བརྗོད་པ་འདི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བློ་གྲོས་ངན་པ་གཡོ་སྒྱུས།རིགས་པས་གྲུབ་པའི་དོན་སྟོན་པས་མི་ནུས་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྐྱེས་བུའི་ཁྱད་པར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུས་དང་དབང་པོ་དང་། གནས་ཞེས་བྱ་བ་དམ་བཅས་ནས་ ལུས་དང་དབང་པོ་དང་།གནས་དག་།ཟོལ་གྱིས་བྱེ་བྲག་པའི་བསྟན་བཅོས་འབའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ལྟ་བུའོ། །སྒྲ་རྟག་པ་དང་། མི་རྟག་པ་ཞེས་རྣམ་པར་རྩོད་པ་ལ་མཚན་ཉིད་བཅུ་གཉིས་རྒྱས་པར་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོ་རྒྱལ་དཔོག་པས་དམ་བཅས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་སྒྲ་དང་ བུམ་པ་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་དེ་བུམ་པ་གཉིས་པ་དང་བཅས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་།དམ་བཅའ་བ་ཁས་བླངས་ནས་མཚན་ཉིད་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་འཆད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ཐམས་ཅད་བློ་གྲོས་ངན་པ་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པ་མེད་པ་སྒྲིབ་པའི་ཐབས་ལ་གཟུ་པོ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བ་མི་ རིགས་སོ།།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བརྟག་པ་ལ་ནི་དོར་ཐབས་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཡོ་སྒྱུ་དང་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་དང་དམ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཟློས་གར་མཁན་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་ན། དོན་གཞན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་ཕམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།གཞན་ཤེས་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། དེ་ཡང་འགའ་ཞིག་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་གྲུབ་པ་ལ་མེད་ན། མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་རྐྱེན གྱིས་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ།

对论者亦因不能随说所有旁说而成败，呜呼！欲为胜智者等如是观察真实性，如是论者之本性究竟无力，因无定果故，不应开始诤论。如是论者亦非胜负，因对论者不语亦有如是广大论者之旁说随说故，及非究竟故。
是故，宗语本身乃至不应理，又何因安立非欲知差别之旁说及解说旁说，说非彼等一切相，皆是愚劣诡诈者，由不能以理显示成就义而趣入。例如，先说补特伽罗差别者之身、根、处已，诡诈唯说胜论派论书等。
于声常无常诤论中，广说十二相论作者胜论派所立之真实性常性所依声与瓶任一者与第二瓶俱，如是许宗已说十二相等，此等一切皆是愚劣者隐藏无力之方便，中立者不应置之不理。
于真实性观察中，不应随行舍方便等故，诡诈、依他及胜结合等皆非理故。若谓说舞师等时由了知异义故成败，则说非欲知差别何故不尔？彼亦于欲说某所立法成就中若无则非无，如无因缘所成他依相行苦性不成无常性。

།དེ་ལྟར་ན་ཡང་དངོས་པོའི་ཆོས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མ་སྨྲས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱོགས་ ཉིད་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་པས།ལོགས་ཤིག་ཏུ་འདི་ཉེ་བར་འགོད་པའམ། བཤད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་དེའི་ཚེ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོན་མ་ཡིན་པ། དམ་བཅས་པ་དངོས་པོ་གཞན་ཉེ་བར་འགོད་པ་དང་འཆད་པ་ནི་དོན་གཞན་གོ་བར་ བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་ཤེས་པར་འདོད་པའི་ཆོས་ཙམ་ཁོ་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བརྗོད་ཀྱི་ཞར་ལ་འོངས་པ་ཁས་བླང་བར་མི་བྱ་སྟེ།དེ་ཁས་ལེན་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མི་ བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ན་།།ཕྱིར་རྒོལ་བས་དེའི་དངོས་པོ་གོ་བར་བྱས་ན་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ན་གཉིས་པོ་གཅིག་ཀྱང་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཕྱིར་རྒོལ་བསྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །རྒོལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལ།ཕྱོགས་ཕྱི་མ་ཁས་བླངས་པའི་ཡུལ་གང་ལ་གང་གི་ཚེ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་ཕམ་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ཡང་མ་ཚང་བ་ཉིད་དང་། མ་གྲུབ་པ་དང་། མ་ངེས་པ་ཉིད་དང་། རྒོལ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་དོན་ལས་བཟློག་ བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་།དཔེའི་སྐྱོན་དེ་དག་མི་བརྗོད་པ་སྟེ། མི་སྟོན་ཅིང་གཞན་རྣམས་ལ་གོ་བར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ནི་ཕམ་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། སྐྱོན་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་། ཕྱིར་རྒོལ་བས་སྐྱོན་མ་བསྟན་ན་ཕམ་ པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་ཉིད་ཕན་ཚུན་ནུས་པ་ཉེ་བར་འཇོམས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་རྒྱལ་པ་དང་ཕམ་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་འབའ་ཞིག་ལས་ཀྱང་ཡོད་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱལ་ བ་ཡང་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞིང་།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དཔྱོད་པ་ལ་ནི་ཚིག་གི་དོར་ཐབས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཅིའི་ཕྱིར་ཕམ་པ་མ་ཡིན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གྲུབ་པ་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་སུན་མ་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་། །སུན་ཕྱུང་བ་ན་དེ་བཞིན་གྱིས་ ཕམ་པ་ཡིན་ཞིང་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ།

如是，虽未另说事物法，由摄入所立法中及成为宗故，非另行安立或说明此。是故，如是相亦于彼时非对论者所欲知义，安立陈述异事及解说，因令了知异义故即是应呵责处。因此，唯说欲知法为能立支分，不应许可旁说，因若许之则成太过故。
如是不说能立支分之论者是应呵责处，若对论者了知其事则成，否则二者皆不成胜负。对论者不说过失是应呵责处。于论者安立能立时，于后宗所许境，若对论者不说过失时，应说为败。
能立过失亦即不全、未成、不定，及与论者欲为能立义相违之能立，及不说彼等喻过，因不显示且不令他了知故，论者是败处。彼亦因能立无过故，及若有过，对论者未显过失，则不应理安立败相，因依彼等互相摧毁力而安立胜负故。
由唯似能立亦无有了解故，非显示者亦无胜，于观察真实性中全无言词舍方便之名言。若谓如是何故非败？因失真实性成就故。不然，因未破故。若破则如是成败，非唯未成，因依对论者故。

།སྒྲུབ་པ་ཉིད་མེད་པ་ནི། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། ཕྱིར་རྒོལ་བ་མེད་ཀྱང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཀྱང་དེ་སུན་འབྱིན་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕམ་པ་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ ཕམ་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཡང་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་མ་བསྟན་པ་ནི་ཕམ་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་གཡོ་སྒྱུའི་ཐ་སྙད་ཡིན་ན་ཡང་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་རྩོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནམ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བོ་ངན་ བའི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དམ་པ་དག་གི་བསྟན་བཅོས་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ།།གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་ལ་འཇུག་པ་བརྫུན་སྨྲ་བ་དང་། དམ་པ་དང་། བདག་བསྟོད་ཅིང་གཞན་ལ་སྨོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཐ་སྙད་སྟོན་པར་མི་བྱེད་དོ། །གཞན་ལ་སྨོད་པའི་སྒོ་ ནས་རྙེད་པ་དང་།བཀུར་སྟི་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དམ་པ་དག་གི་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམ་པས་བསྔགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ནང་ན་འདུག་པ་དག་ལ་ནི། དེ་ལྟར་འཇུག་པ་དག་ལ་གནང་བ་གསོལ་པའི་སྒོ་ནས་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ ཉེ་བར་གདུང་བར་བྱེད་པ།དམ་པས་བསྔགས་པ་མ་ཡིན་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། དམ་པ་རྣམས་ནི་རྙེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བསགས་པའི་ཕྱིར་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རིགས་པས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་དག་གི་རྩོད་པ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱའོ་།།དམ་པ་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པས་འཇུག་པ་དག་ནི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་དག་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་ན། ཡང་དག་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པའམ། ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས། རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། དབང་པོའི་ མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་གོ་ལ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་དམ་པ་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རྩོད་པའོ། །གང་གི་ཚེ་རིགས་པས་བསྟན་པ་ན་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་རྟོགས་པར་འདོད་ན། དེས་རྟོགས་ཏེ། དེ་རྟོགས་པ་མེད་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྲུང་ བའི་དོན་དུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱང་རྒྱལ་བར་འདོད་པ་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།མ་ཡིན་ཏེ་ཁུ་ཚུར་དང་། ཐལ་ལྕག་དང་། མཚོན་ཆས་བསྣུན་པ་དང་། མེ་ལ་སོགས་པ་དག་གིས་ཀྱང་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་ན། འདི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྲུང་བའི་ཐབས་དམ་ པ་མ་ཡིན་ཏེ།དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྲུང་བའི་ཐབས་ཡིན་ནོ།

无成立者，即无能立事，因无对论者亦有故，因对论者亦能破彼故，因未生败故非败。是故，说能立无力者，若他未如是显示，应说为败。
若谓虽是诡诈名言亦是欲胜者之诤论，不然，因依恶人邪解而不入胜者论故。为摄受他而趣入者，不应显示妄语、胜者、自赞毁他等非真实名言。以毁他门求得、恭敬、偈颂、譬喻非胜者行，于胜赞者造论众中，如是趣入者以求许可门而恼害众生，非胜所赞且不应理，胜者不为积聚利养等而造理论。
是故，唯非以理作者是欲胜者之诤论。胜者为摄受他而趣入者，当邪解者了知时，由说真实能立或说真实过失门而随理趣入，因成就根现量故。如是是胜者随理诤论。
若时由理显示欲解真实义，则彼解之，无彼解者他亦不解。若谓为护真实性胜者亦是欲胜因等所应呵责，不然，拳、掌、兵器击打及火等亦应说，此非护真实性胜方便，胜者显示能立及破似能立是护真实性方便。

།དེ་མེད་པར་བརྫུན་པ་དང་། དམ་པ་དང་། གཞན་གདུང་བར་བྱེད་པ་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་གནས་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཁས་པ་དག་ལ་རིགས་པ་སྟོན་པ་དག་ནི་རབ་ཏུ་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒོལ་བས་གཞན་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ནི་རྒྱལ་བ་ཡིན་ལ། ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་ལོག་པའི་འཇུག་པ་ལྡོག་ པ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རྒྱལ་བ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་། རྒོལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཚར་གཅད་པའི་རྟེན་ཡིན་ཏེ། ལོག་པའི་ལན་རྗོད་པར་ བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དཔེར་ན་རྒོལ་བའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་འགལ་བ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་ བ་དམ་བཅའ་བའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའོ།།བརྩལ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཆོས་ཅན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་བཅས་པའི་སྐྱོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་སྒྲུབ་བྱེད་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ དུ་ལན་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བ་བརྗོད་པ་ནི་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པའོ། །རྒོལ་བས་དེའི་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བ་བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ནི། ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཕམ་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱོགས་སྔ་མའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ལའོ། །སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་ཡང་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་གཉི་ག་ལས་གཅིག་ཀྱང་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་མེད་ཅིང་རང་གི་ཕྱོགས་གྲུབ་པར་བྱས་པ་དག་ནི་རྒྱལ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤེས་ པར་འདོད་པས་རང་གི་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པ་དང་།གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སུན་དབྱུང་བར་བྱའོ། །རྒོལ་བས་སྐྱོན་མེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པ་ལ། ཕྱིར་རྒོལ་བས་སྐྱོན་ལྟ་བུར་སྣང་བར་བརྗོད་ན་སུན་འབྱིན་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་ཡིན་གྱི་རྣམ་ པ་གཞན་དུ་ནི་མི་འགྱུར་རོ།

虽说无彼妄语、胜者及恼害他，因无真实性安立故。以余相于智者显示理者是安立故。是故，论者为摄受他而显示真实性是胜，由说真实过失门遮止邪入是对论者胜。
或者，于能立说非过失者亦因于论者欲为能立义成就无害故。说彼故论者是应呵责处，因说邪答故。例如，说论者不欲为所立法亦因许论故是所立，此是由遮门说相违。说"无我"宗语是相违，此是说宗过失。
说"因刚生起故"因是有法差别故是宗过一分，此是说未成，如是于能立及同法等一切是似答。说如是等似过是不说过失。显示论者说其似过时，应说对论者败，于前宗无过能立。
若有过亦于能立二者皆非胜负，因无令了知真实性故，及无说过失故。无对治品且成立自品者成胜。是故，欲知者应成立自品及破他品。
于论者说无过能立时，若对论者说似过则因说似破故是胜负，余相则不尔。

།དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་སུན་དབྱུང་བའི་སྒོ་ནས་དེ་ཁོ་ན་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཡང་འདིར་རྒྱལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོ་ལོག་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ནི་མི་རིགས་ཕྱིར་མི་འདོད། །གང་དུ་འདིར་ ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཉིད་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ཁོ་བོ་ཅག་གིས་མ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མི་མཐུན་པའི་དཔེའི་ཆོས་རང་གི་དཔེ་ལ་ཁས་ལེན་ན་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་འགྲེལ་པ་བྱེད་པའི་བསམ་པ་སུན་ཕྱུང་ནས། རྣམ་འགྲེལ་བྱེད་པ་ལ་གནས་པའི་ཕྱོགས་ལ་སྨྲས་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱའོ། །མི་མཐུན་པའི་དཔེའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་གང་གི་ཚེ་རང་གི་དཔེ་ལ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ། ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན པར་བརྗོད་དོ།།དེ་ལ་མཐོང་བ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ། །མཐར་ཡང་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་མཐའ་སྟེ། མཐོང་བའི་མཐའ་ནི་རང་གི་ཕྱོགས་སོ། །མི་མཐུན་པའི་དཔེ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ཁས་ལེན་པ་ཕམ་ པ་སྟེ།དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་ཕྱིར་བཟློག་པ་ན། གལ་ཏེ་དེ་ཚེ་སྤྱི་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས། སྒྲ་ཡང་རྟག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲ་བ་ནི། དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་སྟེ། སྔར་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་དམ་བཅའ་བ་བཏང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དམ་བཅས་པ་ཁས་བླངས་པ་བཏང་པའི་ཕྱིར། དམ་བཅས་པ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ན། རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་དམ་བཅས་པ་བཏང་བ་ལས་། དམ་བཅའ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ངེས་པ་འདི་སུས བྱས།རྣམ་པ་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ལ་སྩོགས་པ་དང་སྲིད་པ་ཉིད་དེ། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བརྗོད་པས་ཀྱང་རང་གི་ཕྱོགས་བཏང་བ་དང་། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ཉིད་ཀྱང་དམ་བཅས་པ་ལ་གནོད་པའི་གཙོ་བོའི་ རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་བསྟན་པས་དམ་བཅས་པ་ལ་གནོད་པར་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། གནོད་པ་ཡང་ཕམ་པའོ།

虽说事物真实性，由对治品破门不能显示真实故，对论者于此亦不成胜，因显示事物颠倒故。余者因不应理故不欲。于此所说应呵责处相无者，因不应理为应呵责处故，我等未说。
于此，若许不相符喻法于自喻，则害宗，是应呵责处。于此释义，破释义者意乐已，当说住于释义分所说彼。不相符喻法，若时许于自喻时，说为应呵责。
于此见亦是彼，及究竟安住故是见边，见边即自品。不相符喻是相违品，许相违品法于自品是败。例如，说"声无常，因是根所取故"时，对论者由总门返时，若说"尔时总是根所取故，声亦应常"，是害宗，因舍前声无常宗故。
于此，因舍所许宗故是害宗，由如是相门舍宗故是害宗，此差别定谁作？由余相门亦有说因过等，由说对治品能立亦成舍自品及许他品。此即是害宗主要因相。如是显示即是作害宗，害即是败。

།འདི་ཡང་སྤྱི་རྟག་སྟེ། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ལ། སྒྲ་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲེལ་པ་ཉིད་དེ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། རང་ཉིད་དབང་ པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ། བུམ་པ་ལྟ་བུ་ཞེས་སྨྲ་བ། གང་གིས་སྤྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་སྒོ་ནས་སྒྲ་རྟག་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད། སྤྱི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དེ་ནི་། བུམ་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་བསྐྱེད་པར་ འགྱུར་གྱི།འདི་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཡང་། སྤྱི་བསྟན་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདི་ལྟར་སྒྲ་རྟག་པ་ཡིན་པར་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མི་ཤེས་པའི་རྟོགས་པ་ དག་ལ་ནི།རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པར་སྤྱི་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས། དེའི་ཆོས་སྒྲ་ལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཁས་བླངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ལ། སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཙོ་བོར་འགྱུར་བ་ཡིན་ གྱི།སྤྱི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ནི། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཇུག་པས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་ཁས་ལེན་པ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་གྱི། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་པ་ནི། མ་ ཡིན་ཏེ།རྣམ་པ་འདིས་ནི་དམ་བཅས་པ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་བཅས་པའི་དོན་བཀག་པ་ལ། ཆོས་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དེའི་དོན་སྟོན་པ་ནི། དམ་བཅས་པ་གཞན་ནོ། །དམ་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ ཚིགས་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པར་བསྟན་ནས།དགག་པ་བྱས་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས། སྤྱི་དང་བུམ་པ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་དང་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་སྒོ་ནས་དམ་བཅས་པ་གཞན་བྱེད་དེ། དཔེར་ ན་བུམ་པ་ཐམས་ཅད་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་དང་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པས་མི་རྟག་པ་ཞེས་པའོ།།དེ་ནི་དམ་བཅས་པ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ།

此亦说"总是常，是根所取"时，说"声亦尔"是关联性自性住，因自是根所取故。说"声无常，如瓶"，仅由显示总门令了知声常，总常性亦是根所取，于瓶无常性亦见故生疑，此非许相违品。
若谓因不知故亦是了知，虽尔，显示总有何用？应说"应取声是常"，因于不知解无观察故。由显示常总门，了知彼法于声，不成许对治品。于说"声无常"时，"声常"是对治品主，非"总是常"。是故，根所取性于常无常品转故是错乱。
许非能立支分是应呵责处，非许相违品，因由此相是害宗故。于遮宗义，观察法显其义是异宗。宗义即"声无常，因是根所取故"，显示彼因错乱而作遮已，观察法差别，由观察总瓶遍行非遍行法门作异宗，如"瓶非遍行，如是声及遍行非故无常"。彼是异宗应呵责处，因不全知能立力故。

།དེ་ནི་དམ་བཅས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་ བྱ་བ་དམ་བཅས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར།སྒྲ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དམ་བཅས་པ་ཕྱི་མ་དེའི་དོན་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་བསྟན་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་གྱིས་དམ་བཅས་པ་སྟོན་པ་ནི། དེའི་དོན་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅས་པ་དམ་བཅའ་ གཞན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་ཡང་དེ་སྐད་དུ་སྨྲས་པས་དམ་བཅས་པ་གཞན། སྔར་དམ་བཅས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོས་ གཟུང་བར་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་སྤྱི་ལ་འཇུག་པས་འཁྲུལ་པར་བརྗོད་པ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཁས་བླངས་པས་འཁྲུལ་པ་སྤངས་པ་ཡིན་གྱི། དམ་བཅས་པ་གཞན་ཡང་སྨྲས་པ་ མ་ཡིན་ཏེ།ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་སྒྲ་ལ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། དམ་བཅའ་བ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་སྔར་དམ་བཅས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཕྱིས་ཀྱི་དམ་བཅས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་བསྟན་པ་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དམ་ བཅས་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ཡིས།དམ་བཅས་པ་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་པའི་ཆེད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྟན་པར་འགྱུར་གྱི། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དཔེར་བརྗོད་པ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པ་གཏན་ཚིགས་ཉིད་དུ་རིགས་ཀྱི། དམ་བཅའ་བ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཤིན་དུ་ཡང་དམ་བཅས་ པ་དམ་བཅས་པས་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དོ།

彼为成立"声无常"宗，说"声非遍行"后宗显其义，由前所示所立成立义显示宗是显其义，宗为异宗能立无力是应呵责处。若谓于此亦如是说异宗，因为成立前宗故。
非将显示，然是差别因，于说根所取因于总转故错乱时，说"非遍行，因是根所取故"是许差别因故离错乱，非亦说异宗，因非遍行于声成就故，及宗亦显所立故。
又说"为成立前宗故说后宗"显示宗亦不应理，由说"由宗成立故"，不成异宗，然为成立他因等所立故许，当显能立，非显所立。
因于譬喻及同法性等因相皆有非遍行性故，及非遍行应为因性非为宗性。极言"为由宗成立宗故说"此即无关联。

།གང་གིས་སྔར་དམ་བཅས་པ་སྨྲས་ནས། གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་ལ་སོགས་པ་དག་བརྗོད་ཅེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེས་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གོ་རིམས་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ནང་གི་ དབང་པོ་ཉམས་པ་མེད་པར་དམ་བཅས་པ་ཁོ་ན།དམ་བཅས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆེད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་འདིར་དམ་བཅས་པ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་དང་པོར་གཏན་ཚིགས་སྨྲ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་འབྲེལ་པ་ཡོངས་སུ་བགྲང་བར་མི་ནུས་པ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།དམ་བཅས་པ་གཞན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལ་དམ་བཅས་པ་གཞན་མཚན་ཉིད་ངེས་པའི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ཡང་། རིགས་པ་མེད་པར་རྗོད་བྱེད་པ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་གཅིག་བརྗོད་པར་བྱའི། མཁས་པའི་རྒོལ་བ་དག་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ཐ་སྙད་འགའ་ཞིག་ཀྱང་སྔར་མ་མཐོང་བ་གང་གིས་དེའི་དོན་རྩོལ་བས་བྱེད། བྱིས་པའི་བརྗོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ལ། འཇུག་ན་ཡང་མཐར་ཐུག་པ་མེད་དེ། དེ་དག་ལ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི ཕྱིར་རོ།།མཁས་པ་དག་གིས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་མཐོང་ཞིང་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དེ་ཐ་སྙད་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དེ་འདྲ་བའི་ཕམ་པའི་རྟེན་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་རྒོལ་བའི་འདོད་པ་ལྡོག་པ་གང་གི་ཚེ་ གཞན་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་མ་ངེས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་སྤྱི་ཡོད་པ་དང་། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དང་། རྟག་པར་ཚད་མས་སྒྲུབ་པར་ནུས་ན་ འགྱུར་རོ།།ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་ནས་ཁས་ལེན་པའི་དོན་དེ་དག་ཚད་མས་མ་བསྟན་པ། ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པས་འགའ་ཞིག་ཕམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་བའི་སྐྱོན་མ་ བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།ཚད་མས་མ་བསྒྲུབས་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྗོད་པ་ལས་རྒྱལ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །རྒོལ་བའི་འདོད་པའི་དོན་མ་ལོག་ན་ཡང་སྐྱོན་འགའ་ཡང་མེད་དོ་། ཁྱད་པར་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ཚིགས་ནུས་པ་ཉེ་བར་མ་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ་། །དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ ཚིགས་འགལ་བ་ནི།དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་ཡོན་ཏན་ལས་མ་རྟོགས་པའི་རྫས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅའ་བའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་དོན་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འདིར་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་དག་ཏུ་འགལ་བའོ།

若有人先说宗后说因喻等，以某种方式知能立次第，则内根无损时唯由许宗为成立宗门，于此欲仅由宗成就故，初不应说因，因如是关联不能遍数故。
说异宗于异宗相定无关联是应呵责处，亦说"无理说是应呵责处"如是一相应说。智者论者未曾见如是名言，何故勤求其义？依幼稚言说亦不入论，若入亦无究竟，因彼等无究竟故。
智者亦因未极观察故，见说"未成等"并作名言，因见名言故如是安立为败依。是故，于此论者欲乐返时，当说他不定性时，因说非能立支分不定故，论者是应呵责处。
若对论者能以量成立总有性、根所取性及常性则可。依非量论所许义，彼等未以量显示，无真实过失说故非某败，因仅由许亦无事成就故，及未显对论者过故。由说非量所成能立亦不成胜。论者欲乐义若未返亦无过失，因由说差别未近成因力故。
宗因相违是违宗，例如"离功德所知实"是宗，"因从色等不见义故"是因，此是宗因二相违。

། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དམ་བཅས་པ་དང་འགལ་བ་ཡང་བསྟན་ཏེ། གང་ལ་དམ་བཅའ་བ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་དཔེར་ན་དགེ་སྦྱོང་མ་སྦྲུམ་མའམ། བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །གཏན་ཚིགས་ལ་འགལ་བ་ཡང་། གང་ལ་དམ་བཅས་པ་གཏན་ཚིགས་ལ་གནོད་པ ནི་དཔེར་ན་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ།ཚོགས་པ་ལ་དངོས་པོའི་སྒྲ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དག་གིས་ནི་དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེའི་འགལ་བ་དང་། གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་ལ་སོགས་པའི་འགལ་བ་དང་། ཚད་མའི་འགལ་བ་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་དག་ལ་ ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ།།གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་བ་ལང་ཉིད་ལ་སྩོགས་པ་རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མ་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་སྟེ། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་རང་ལ་གྲུབ་པའི་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པས་འཁྲུལ་པར་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །རང་གི་ ཕྱོགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡང་སྟེ།གང་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཡང་གཏན་ཚིགས་སྦྱོར་བ་སྟེ། སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེའི་རང་ལ་གྲུབ་པ་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡིན་ ཞིང་གཉི་གའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ན་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ།གང་གཉི་གའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པར་བརྗོད་དོ། །འདིར་ཡང་དམ་བཅས་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་སྦྱོར་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྟེན་ནམ་དེས་བྱས་པའི་གཏན་ ཚིགས་དང་དཔེ་དག་ལ་འགལ་བ་མེད་པས་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་དག་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

由此亦显违宗，凡宗与自语相违者，例如"沙门尼怀孕"或"无我"等。因违亦是，凡宗害因者，例如"一切差别，因于聚合施实事名故"。
由彼等应说宗喻相违、因喻等相违，及量相违于宗因二。由显他品于牛性等由自成就门不定故相违，应知凡由自成就牛性等说他品错乱者是相违。
无观待自品亦是，凡无观待自品亦合因，如说"声无常，因是根所取故"，彼自成就牛性等与无常相违故相违，若二品许则不定，因凡二品许事故说不定。于此亦因遮于宗合能立语故。
由彼依或彼作因喻二无相违故，全无宗因二相违应呵责处。

།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་བ་སྦྱོར་བ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་གོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དམ་བཅའ་བ་དང་། གཏན་ཚིགས་དང་འགལ་བར་ འགྱུར་ཏེ།དཔེར་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་དོན་གཞན་རྫས་མ་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཡོན་ཏན་ལས་ཐ་དད་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་དོན་གཞན་རྫས་མ་དམིགས་སོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དག་འགལ་བ་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་ ཆུད་པར་འགྱུར་ཏེ།དེ་ལས་དོན་གཞན་མི་དམིགས་པ་དང་། དེ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལས་བཟློག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ན་འགལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་དམིགས་པའི་རིགས་བྱར་གྱུར་པ་ ཉིད་ཀྱིས།རྫས་ཡོད་པ་ཉིད་ཁས་བླངས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པ་རང་གི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི། དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་འདོད་པ་ལས་བཟློག་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་སུ་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་སྨྲས་ པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།འདི་ལྟར་དམ་བཅའ་བ་དང་། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འགལ་བ་དེ་ལྟ་བུ་འདོད་ན། འདི་ཚར་བཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་དམིགས་པའི་རིག་བྱར་གྱུར་པ་མི་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། དམ་བཅའ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་ པ་དག་ཀྱང་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ལས་བསྐལ་བ་དག་ཐ་དད་པས་མི་དམིགས་པ་ཡང་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།གང་དེ་སྐད་དུ་དམ་བཅའ་བ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡང་འདི་ཉིད་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ། དེ་ལ་འདི་ཉིད་ཚར་བཅད་པའི་ རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དམ་བཅའ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་སྦྱོར་བའོ།།འགལ་བ་མེད་དེ་དེའི་རྟེན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དམ་བཅའ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཡང་འགལ་བ་ཡིན་ན་རྟེན་ དུ་ཡང་འགྱུར་རོ།།དམ་བཅའ་བའི་རྟེན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་། སྦྱོར་བ་བྱས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕམ་པ་སྐྱེས་ཏེ། སྐབས་སུ་བབ་པ་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །འགལ་བ་བརྗོད་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཕམ་པ་ལ་ཕམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐལ་བར་བྱས་ པ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་བཞིན་ནོ།།གང་དུ་གང་ཞིག་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་ཞར་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཅིག་ལ་གཏན་ཚིགས་མང་པོ་བརྗོད་པ་དག་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྒོ་ནས་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་གཉིས་པོ་དོན་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ་།།གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་གཅིག་མེད་པར་གཞན་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ། གཉིས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་བསྟན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

若如是虽无合变化亦应了知，则成宗因相违。例如，从色等不见异实义者，虽已显示"从离功德色等不见异实义"，亦了知所立能立二相违，如何成"从彼不见异义"及"彼是差别"？
诚然，若因成立所立法相违则成相违，如是由应见性许实有性，从色等显现离异自显现不见者，非有异彼，因成立异欲相违故，及我等说为相违因故。若许如是宗因相违，此成应呵责处。
或若不许应见性时，全无宗因相违，因差别等亦由离某事差别不见，亦是差别事性故。
如是所说"宗自语相违亦即此是违宗"者，此即成为应呵责依，是非能立支分宗能立语合。无相违因即是彼依故。若彼不观待宗亦相违则亦成依。
凡是宗依者，由彼作合即生败，因是入处摄义边故。说相违成无义，因于败无败故，如极合应成。
于何处观察随顺说多因于一所立者，由分别门为成彼所立入故是有力，若异此二无义故。
若于彼亦无一合于他亦不成时，全无第二能立，因无显未了知故。

།དེའི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བ་དང་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ ཚར་བཅད་པའི་གནས་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།བདག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཡང་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བདག་གི་སྒྲའི་དོན་དངོས་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཉིད་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲའི་དོན་འགེགས་ན་ནི་འགལ་བར་འགྱུར་ན། རང་གི་ མཚན་ཉིད་སྒྲའི་དོན་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།གང་ཡང་དམ་བཅས་པས་གཏན་ཚིགས་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་དང་འགལ་བར་སྟོན་ཏེ། དཔེར་ན་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པ་ལ་དངོས་པོའི་སྒྲ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་འདི་ལ་དམ་བཅའ་ བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་མེད་ཅིང་གཏན་ཚིགས་ཅི་ཡང་མེད་ན་ཅི་ཡིས་འགལ་བར་འགྱུར།འོན་ཀྱང་བསྟན་པའི་དོན་ཉེ་བར་བཤད་པའི་སྒོ་ནས་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཚིག་ནི་དེ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་གཞན་དག་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གཅིག་པར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་གྱི་སྤྱི་བརྗོད་པར་ཡང་བསྟན་པས། སྒྲའི་དོན་ཐམས་ཅད་སྣ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་ནས་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་དག་གིས་ནི་འགལ་བ་བསལ་བའོ། །གཞན ཡང་དཔེ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་སྟེ། བྱས་པ་དག་ནི་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དོན་འགའ་ཞིག་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ལ་དོན་སྣ་ཚོགས་པའི་སྤྱི་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཉེ་བར་བསྟན་ནས། ལོག་པར་རྟོགས་པའི་གནས་བསྟན་ནས་ སྤྱིར་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མཇུག་སྡུད་པར་བྱེད་དོ།།གལ་ཏེ་དཔེའི་སྦྱོར་བ་སྤྱིའི་ཕྱིར་དྲང་པོ་ཁོ་ནར་དེའི་སྦྱོར་བའི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་མི་སྦྱོར་བ་དང་། ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཡང་མི་སྟོན་ཞེས་ན། མ་ཡིན་ཏེ་བསྡུས་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ ཚིག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དམ་བཅའ་བས་གཏན་ཚིགས་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་དང་། གཅིག་ཉིད་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་འགའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ན། དེ་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཚོགས་པ་གཅིག་མི་འདོད་ན། གང་གིས་ན་འགལ་བར་འགྱུར། གང་ཡང་ དྲུག་གིས་ཅིག་ཅར་སྦྱར་བ་ལ་སྩོགས་པས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཐ་དད་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ།དེའི་གཅིག་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལ་གཅིག་དང་དུ་མ་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དེའི་ཚོགས་པ་འདོད་ པ་མ་ཡིན་ཞིང་།དེ་ལ་སྒྲ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། །འདི་སྔར་གྱི་དམ་བཅའ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་ན་གང་གིས་ཐ་དད་པར་བརྗོད། གལ་ཏེ་དེར་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་། དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ།

是故全无宗与自语相违应呵责处。于"无我"亦无相违，因遮"无"之我声义事取性故。若遮声义则成相违，然自相非声义。
又说因宗害因故显因相违，例如"一切差别，因于聚合施实事名故"，于此亦无宗合亦无任何因，由何成相违？然由近释所说义门摄义语是彼，由余因显声非说一差别，及显说种种义总，显示声义一切由种种体性无一事自性已，依某说"一切差别"。由彼等除相违。
又亦是近显喻，例如"声无常，因所作无常故"。于某义邪解时，显示于种种义总极成声合，显示邪解处已，总结说"总一切差别"。
若谓喻合为总故不唯正如彼合次第，亦不显邪解境，非尔，因摄略显故，及非能立语故。即由此故无宗害因，有说"全无一性"时，若不许彼摄性聚合一，由何成相违？
又由六同时合等说微尘差别，彼不欲成一聚合性，然为遮无事性一多故。是故彼亦非欲彼聚合，及于彼亦非声故无相违。此若无异于前宗因相违，由何说差别？若谓于彼是因与宗害。

།འདིར་དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་ ལ་ཡིན་པས་ཐ་དད་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན།དོན་ལ་འགལ་བ་ཡོད་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་། དམ་བཅའ་བ་དག་གནོད་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོར་འགྱུར་ན། དོན་འགལ་བ་དེ་ཡང་གཉིས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉི་ག་ལ་ཡང་ཕན་ཚུན་གནོད་བྱེད་ཡིན་ཏེ། དོན་གཅིག་ཡོད་ན་དོན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ རོ།།དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅའ་བ་དག་གིས་འགལ་བའི་དཔེ་བརྗོད་པ། ལྷན་ཅིག་གམ་ཐ་དད་པ་དག་ལ་དོན་ཐ་དད་པ་ནི་ཅུང་ཟད་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལ་འགལ་བ་དང་མི་འགལ་བ་སེམས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡོད་ ན་རྟེན་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར།མ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ནི་འདིར་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །དེ་ངེས་པར་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དེའི་ཆོས་གཞན་གྱིས་ཆོས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་བསྟན་པས་ཕམ་པ་འདྲེན་པར་བྱེད་དོ། །ཕམ་པ་དེ་ལ་དེའི་དོན་དང་འགལ་བའི་དཔྱོད་པ་ཅུང་ ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་དམ་བཅའ་བ་དང་། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འགལ་བ་འདིར་འགྱུར་ན། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱི་རིགས་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་འགལ་བ་ཉིད་དང་མ་གྲུབ་པ་དེ་ལས་མི་འདའོ། །ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་གྲུབ་པ་དེས། བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བའི་ཆོས་བཟློག་པ་ཡིན་ཏེ།དམ་བཅའ་བའི་དོན་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ལ་དམ་བཅའ་བའི་དོན་གྲུབ་ན་གཅིག་དེ་ལ་འགལ་བའི་རང་བཞིན་དག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་གཞན་ལྟར་ན་ནི་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་རང་ བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅས་པ་བརྗོད་པ་དག་ལ་འགལ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཆོས་ཅན་ལ་ཚད་མ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་ན་ཡང་། གཉི་ག་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་། ཆོས་ཅན་ལ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱང་གཏན ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན་ནོ།།མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་དག་ལས་གཞན་དམ་བཅས་པ་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕམ་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་ནི་། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྡང་བར་བརྗོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དམ་བཅས་པ་ དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་འགལ་བ་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ།།གལ་ཏེ་འགལ་བ་གཉི་ག་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། སྨྲ་བར་འདོད་པས་ཅིག་ཤོས་སྟོན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་ལ་ བརྟེན་པ་གཉི་ག་ལ་ཡང་བརྟེན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་བདེན་ཏེ།དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་། གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བས་ན་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐྱོན་མེད་པར་བརྗོད་ པར་བྱའོ།

若谓于此宗因是故有差别，若于义有相违则因宗成能害事，然彼义相违亦依二故。于二亦互为能害，因有一义则无余义故。
于此说因宗相违喻，于同时或差别无少许异义。又于此无思相违不相违，因若有因合则由依差别性故。
不成谓因不成性，此是应呵责处。彼定当说，由显示彼法由余法了知彼法性故引败。于彼败全无少许与彼义相违观察。
又若于一切处成此宗因相违，则因过类二种相违性及不成不出彼。由成立有法上相违因，返所立法，因违宗义故。能立性亦若于有法成宗义，则于一彼不可有相违性故。若异此则无相违。
若谓于有法自性不成说因宗二有相违，则虽于有法无关量，二皆成疑惑时，于有法疑有因不成性亦非因过。除不成相违外，无有所谓宗因相违败因。
因已显说不成相违是似因性故，不应说宗因相违差别。若谓相违依二故，欲说者欲显一边，则所谓宗因相违，依宗因二者诚然。于彼若时欲违宗时，说为因相违。是故应说无违宗及因相违过。

།དེ་ལ་གཏན་ཚིགས་དཔེ་ནི། སྒྲ་རྟག་སྟེ་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བ་ནི་བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། དམ་བཅའ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་དཔེ་ནི། ཡོན་ཏན་ལས་ཐ་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ སོགས་པ་དང་།དམ་བཅས་པ་གཏན་ཚིགས་ལ་འགལ་བའི་དཔེ་ནི་དངོས་པོ་གཅིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་སྔར་བཤད་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་ལྟོས་པའི་འགལ་བ་ནི། ཐམས་ཅད་ལ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་ སྣང་བ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ལྟོས་པ་མེད་པ་རང་ཉིད་འབའ་ཞིག་དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བར་འདོད་པ་ལ། དམ་བཅའ་བས་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གཏན་ཚིགས་སྨོས་པ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་ཅིང་། སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟག་པའོ་ཞེས་བྱ་ བ་འདི་ལ་ཡང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དམ་བཅས་པས་གཏན་ཚིགས་ལ་གནོད་པ་ནི། གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་ཡིན་པ་ཡིན་ན། འདིར་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དམ་བཅའ་བ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར། དམ་བཅའ་བ་དང་འགལ་བར་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་ཀ་ལ་ བརྟེན་པའི་འགལ་བ་ཡང་།གནོད་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ནས། འགལ་བར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་བཞད་གེད་པ་རི་མོ་འདྲི་བའི་ཚུལ་དུ་དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེ་འགལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པའི་ཆོས་བཟློག་ པ་དང་ལྡན་པས་དཔེ་ལ་འགལ་བར་འགྱུར་ན།འགལ་བའི་དཔེ་ལ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཡོད་ཅིང་གཞན་དང་ཐུན་མོང་དུ་མ་གྱུར་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་དེའི་ཚེ་འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །རབ་ཏུ་མ་བསྒྲུབས་པ་ཉིད་ཐུན་མོང་དུ་འཇུག་པའི་ངེས་པའམ། འཇུག་པ་ མེད་ན་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མ་ངེས་པའོ།།གལ་ཏེ་འགལ་བའི་དཔེ་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་ལྡོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཅིང་དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེའི་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་། དེ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེ་དང་འགལ་བའི་དམ་བཅའ་བ་དང་མཐུན་པའི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི། ཆོས་མི་མཐུན་པའི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ནི། དངོས་པོ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་འཁྲུལ་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། གཏན་ཚིགས་འཁྲུལ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་སྟོན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་འབྲེལ་པ་མ་བསྟན་པ་ལས་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན། དམ་བཅའ་བ་དང་དཔེའི་འགལ་བ་ཡང་། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ལས་འདས བ་མ་ཡིན་ནོ།

于此因喻为"声常，因是生法性故"，违宗为"无我"，宗因互违喻为"离功德"等，宗害因喻为"无一事"等者，非尔。如前所说观待因相违，皆不出似因故。
于无观待唯自欲违宗者，说"宗害因"中言因无关，于"因是生法性故常"此中亦不应为因相违。宗害因是因相违，然此中因害宗故不应为违宗。依二相违亦由观待所害而立为相违故。
如是所说亦应如画像方式说违宗喻等。于彼亦若由具返所立法性而于喻成相违，则于相违喻有宗法及成立非共时，尔时是相违似因。若未成立即共入定或无入，则共不共不定。
若谓于相违喻不入而入返者因全无因过少许，及有少许违宗喻者，非尔，彼亦是疑因性无返故。是违喻宗顺过，非不顺法，因是所欲性故。
具顺法喻有倒法者，于事不能显示无错所立及因无错法性故，由未显因关系故非定，是故违宗喻亦不出似因。

།གལ་ཏེ་རྣམ་པ་གཉི་ག་ལྟར་ན་ཡང་སྐྱོན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་གི་གོ་རིམས་ཀྱི་ངེས་པའི་རྒོལ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་སྔར་ཆགས་པའི་སྒོ་ནས་ཕམ་པ་ནི་སྐྱོན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་ གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ།འགལ་བ་དཔེ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། སྔར་བསྟན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་གྱིས་ཕམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱིས་དཔེ་ལ་ལྟོས་པའི་འགལ་བ་དཔྱོད་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱང་དཔེ་དང་འགལ་བ། གལ་ཏེ་ཐུན་མོང་མ་ ཡིན་པ་ནི་གཉི་ག་ལ་མི་འཇུག་པ་དང་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱང་།གལ་ཏེ་ཆོས་མི་མཐུན་པ་ལ་འཇུག་ནའོ། །གཏན་ཚིགས་ཚད་མ་དང་འགལ་བ་ནི། དཔེར་ན་མི་སྲེག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲང་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའོ། །དམ་བཅའ་བ་དང་ཚད་མ་ འགལ་བ་ནི།རང་གི་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དག་གི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའི་ཚིག་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་ཏོ། །གང་ཡང་རྒོལ་བའི་ལན་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ། བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མ་ངེས་པ་དེ་ནི།འབྲེལ་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚེ་བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རང་ལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་འཁྲུལ་བར་སྒྲུབ་པར་འདོད་པར་འགྱུར་ན། དེ་རང་གི་ཕྱོགས་དང་འགལ་བར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། འགལ་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་རང་ཉིད་ཁས་ལེན་པའི་བ་ལང་ཉིད་ལ་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པ་མེད་པ་དེ་ལྟར་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །གཏན་ཚིགས་དེ་ཡང་། བ་ལང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པའམ། མེད་པ་གང་ཡང་རུང་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ རབ་ཏུ་མ་བསྒྲུབས་པ་ནི་།ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ནུས་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ན་ནི། །བ་ལང་ཉིད་ལ་གཏན་ཚིགས་རབ་ཏུ་མི་འཇུག་པས་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་རང་ གི་ཕྱོགས་ལ་མི་ལྟོས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི་མ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཡང་རང་མངོན་པར་འདོད་པ། རྟག་པ་བ་ལང་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་གཏན་ཚིགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་བསྒྲུབས་པ་མེད་པས། གཏན་ཚིགས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ ཉིད་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ།།གང་ཡང་གཉི་གའི་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་པའི་སྒོ་ནས་དངོས་པོ་ལ་མ་ངེས་པ་བརྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ། དེ་ལ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་གཏན་ཚིགས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་སྒོ་ནས་མ་ངེས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ།

若谓二种皆有过者，非尔。由差别能立支次第定论者，因过先成门败无待余过故。喻与顺法是因相，相违非有于喻，由前说因过败故，后观待喻相违不应理。
因亦违喻，若不共则二俱不入，相违性亦若入不顺法。因违量，如说"非能烧，因寒故"是不成似因。宗违量由自语门说。彼等一切能立摄入似因中故，由似因语性门显示。
又论者答他宗，由自成牛性等门不定者非有关系。若时由自成牛性等欲成他错乱，彼不欲违自宗故不应相违。因彼自许牛性入因故，由疑性无了知如是显示。
彼因亦于有无牛性等随一能立力未成是疑因性故，即不定性。若成力则因于牛性极不入故即无疑，由遣一切门疑故成立故。由彼等说不观待自宗因合是不定性。
彼亦自所欲常牛性入因说无常性时，由无成立能立支，说因疑性。又由许二宗门说事不定者，于彼亦定由疑因门说不定。

།དེ་མ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ན་གཞན་ལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ གཉི་ག་ལ་གྲུབ་པ་དང་གང་ཡང་རུང་བ་ལ།མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཁྱད་པར་མེད་དེ། གང་ཡང་དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་སུ་མ་བརྗོད་དོ་ཞེས་བསྟན་ པ།དེ་ཡང་ཡན་ལག་གཞན་སྨྲ་བས་རིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། གང་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལས་དཔེ་ཡན་ལག་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སྨྲ་བ་དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བར་བསྟན་པས། དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་བསྟན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བ་དེ་བས་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པ་གཞན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་།།དཔེ་ལྟར་སྣང་བ་དག་།གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དག་གི་ནང་དུ་འདུས་ན། དཔེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དཔེ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་ ཏེ།ལོགས་ཤིག་ཏུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབས་པས། དཔེ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ནི་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་རྒོལ་བ་ཕྱོགས་སྔ་མ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་འབྲེལ་ པ་མེད་པ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་སུ་རིགས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཐམས་ཅད་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་བསྟན་པས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བཤད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཞན་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་གཏན་ཚིགས་ལ་ནུས་པ་ མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།འགའ་ཞིག་གཏན་ཚིགས་ལ་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་དོན་གཞན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་རྩོམ་པར་མི་བྱེད་དེ། ནུས་པ་མེད་པའི་ལོག་པའི་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་དགག་པ་ལ་དམ་བཅའ་བའི་དོན་སེལ་བ་ནི། དམ་བཅའ་བའི་ དོན་སེལ་བ་སྟེ།གང་གི་དམ་བཅའ་བའི་དོན་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་པ་སྟེ། དབང་པོས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ། སྤྱི་ལ་འཇུག་པས་འཁྲུལ་པར་བསྟན་པས་དགག་པ་བྱ་བ་ལ། སུ་ཞིག་འདི་ལྟར་མི་རྟག་པར་སྨྲ་ཞེས་ནས། ཡོངས་སུ་དོར་བར་བྱེད་པ་དེའི་དམ་ བཅའ་བ་བསལ་བ་དེ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ།

若未成立则由同于他故，于二俱成及随一不定性无差别。又似喻是以似因为先故，由说彼显示故，不别说为呵责处。
彼亦不应说余支，又由似因显示说因外别支喻者不应说似喻，由彼语门应了知故，应成无余能立。
若似喻摄入似因中，则喻亦摄入因中。如是则喻不成别能立支，因无别入故。喻所立义性彼摄入因中故，由成因无别成喻。
又论者前宗似因无关呵责处全无少许理故，由语门显示一切关彼似因故不应别说。由有于了知余义等因无力性故。
有一因力性亦不起了知所立余义，因是无力倒入故。遮宗中遮宗义是遮宗义，如"声无常，因是根所取性故"，由显示入共相错乱应遮，若有如是说无常而舍者，彼遮宗非呵责处。

།འདིར་ཡང་གང་གི་ཚེ་གཏན་ཚིགས་འཁྲུལ་པ་བརྗོད་པས་ཀྱང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཅིའི་ཕྱིར་ཚར་བཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་བརྗོད་པས་ཚར་ བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདིར་ད་ནི་དམ་བཅའ་བ་བསལ་བའི་ལན་ལ་ལྟོས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེའི་དེ་ཉིད་ཐོག་མར་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡོངས་སུ་བགྲང་མི་ནུས་ཤིང་། རྨོངས་པ་རབ་ཏུ་སྨྲ་བའི་བྱེད་པ་ཉེ་བར་འདོད་པ་དག་གིས་ཅི་དེ་ལྟ་བུ་བྱེད་པ་ནི་ ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ།ཕྱོགས་བཀག་པ་ལ་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ན། མི་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་དང་། བྲོས་པར་གྱུར་པ་ལ། རབ་ཏུ་བྲོས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ཡང་ འབྲེལ་པ་མེད་པའོ།།གཏན་ཚིགས་ཁྱད་པར་མེད་པ་བཀག་པ་བསྟན་ནས། ཁྱད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ནི་གཏན་ཚིགས་གཞན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གསལ་བ་འདི་དག་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཡིན་ལ། ཚད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟ་བུའི་འཁྲུལ་བ་སུན་དབྱུང་བ་ལ་གནས་པས་ སྨྲས་པ།རང་བཞིན་གཅིག་དང་འབྲེལ་བའི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཚད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇི་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ཚད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། མ་རིག་པ་དང་འབྲེལ་བའི་རང་བཞིན་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་ཡོངས་སུ་ འགྱུར་བའི་ཚད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ།།གསལ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་རང་བཞིན་གཅིག་དག་ལ་ཚད་མཐོང་བའི་བྱ་བས། རང་བཞིན་གཅིག་དང་འབྲེལ་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཚད་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་ པ་དེ་ལྟ་བུ་སུན་ཕྱུང་ནས།དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་ཞེས་སྨྲས་ལ། དེ་འདིར་ཁྱད་པར་མེད་པར་བསྟན་ནས། གཏན་ཚིགས་དགག་པ་ལ་ཁྱད་པར་སྨྲ་ན་ནི། ། གཏན་ཚིགས་གཞན་ཡོད་ན་ཡང་གཏན་ཚིགས་སྔ་མ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ པའི་ཕྱིར།ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཡང་གཏན་ཚིགས་སྔ་མ་ཉིད་མ་ངེས་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། སུན་ཕྱུང་བའི་རྒོལ་བ་ལ་གཏན་ཚིགས་གཞན་དཔྱོད་པའི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། འདི་ལྟར་རྒོལ་བ་སྔར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་པ་ ཉིད་དུ་བསྟན་པ།ལན་གྱི་སྐབས་འབྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སུན་བྱུང་བར་འགྱུར་ལ། འོན་ཏེ་སྐབས་མི་འབྱེད་དེ་གཏན་ཚིགས་གཞན་རྗོད་པར་བྱེད་ན་ཡང་ཚར་གཅད་པའི་འོས་ཡིན་ཏེ། རྫོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

于此亦当说因错乱时岂非已舍顺品，何故非呵责处？若谓由说似因是呵责处者，于此今何须观待遮宗答？因彼性初即是呵责处故。
余不能数，愚者欲近说作业者，若如是作极应成过。于遮宗不说则成不说呵责处，于逃者成极逃呵责处等亦应说，是故此亦无关。
显示遮无差别因已，欲差别性是余因，如"此等显现是一性，因有量故"，住于如是错乱破立者说："由见一性关系遍转量故。由见泥性碗等有量故，乐苦无明关系一性关系遍转有量故。"
取此等一切显现。彼种种性于一性见量业，由见一性关系遍转量故。破如是错乱已，说彼性体无关一性，于此显无差别已。
若于遮因说差别，虽有余因由前因即能立故是呵责处者，于此亦由说前因不定故，于已破论者何须近观察余因？如是论者前能立已显不定性，开答机会即成破。若不开机会而说余因亦应呵责，因无完故。

། རྣལ་མའི་དོན་ལས་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་དོན་གཞན་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་ཡོངས་སུ་གཟུང་ཞིང་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་ཡང་སླར་སྨྲ་བ་ནི་སྒྲ་རྟག་སྟེ་རེག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཏན་ཚིགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྐད་ཀྱི་བྱིངས ལ་ཧོ་ནོ་སྟེ་ཏུའོ་རྐྱེན་བྱ་བའི་མཐའ་ཅན་གྱི་ཚིག་ནི་མིང་དང་།ཱ་ཁྱཱ་ཏ་དང་ཉེ་བར་བསྒྱུར་བ་དང་། ནི་བ་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་མིང་ལ་སྩོགས་པ་འདི། དོན་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁས་བླངས་པའི་དོན་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ སྔ་མ་དང་།ཕྱི་མའི་རྒོལ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་གཉུག་མ་བོར་ནས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པ་སྨྲ་བས་སྒྲུབ་པ་བཀོད་པ་སྟེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ལ་དེ་མ་བྱས་པར་ གཞན་ཞར་ལ་འོངས་པའམ།ཞར་ལ་འོངས་པ་མ་ཡིན་པས། དེ་མེད་ན་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཅན་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕམ་པའི་གནས་སོ། །རྒོལ་བ་ཕྱི་མའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཙམ་ལས་གཞན་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་ཡང་ངོ་། །ཡི་གེའི་གོ་རིམས་སྟོན་པ་དང་འདྲ་བར་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་ སྟེ།ཛ་བ་ག་ཌ་ད་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཛྷ་བྷ་གྷཌྷ་དྷ། ལྟ་བུའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་། །འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཉིད་དེ་འདི་ཡང་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་ཉིད་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་ལ་དོན་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པ་ཁས་ལེན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདྲ་བ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་དང་འདྲ་བ་འདིར་ཁས་བླངས་པས་དེ་གཞན་ལས་ཀྱང་མེད་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ཏེ། དོ་ན་གཞན་ལ་སོགས་པ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་གནས་སུ་མ་བརྗོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་ནི་ལོགས་ཤིག་ ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ།

是正义外无关余义，如所说相宗及对治遍取，虽以因成立所立复说"声常，因非所触故"是因。因亦于语根加ho no ste tu缀词尾语是名、ākhyāta、近变、nipāta等非处名，此余义是呵责处者，由许义无关故，前后论者是呵责处者应理。
由舍本显过而说无能立支故，及无说过故。能立者说立已，于应成立而未作彼，由余傍来或非傍来，说无彼则无性者是败处。后论者唯说过外近说亦尔。
如显字次第无义，如"声常，因是ja ba ga ḍa da性故。jha bha gha ḍha dha"等，由未显能立故应呵责。无关性此亦非字次第显性欲义成无义性，由说非能立支彼亦无义，因说近用立所立无义故，及无用故，许差别相是无关。
若谓由许同故无过者，由此许如显字次第，由取彼亦无于余故无过者如是应成，然应成不说余等为呵责处故不应别说，因说无义性故。

།གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པ་ལ། འདི་དོན་མེད་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་དོན་ཅུང་ཟད་མེད་པ་དེ་ཉིད་དོན་མེད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་རྒོལ་བ་མ་ཡིན་པ་འགའ་དོན་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཚར་གཅད་ པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།ཚར་གཅད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་གནས་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་དོན་མེད་པར་སྨྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་མི་བརྗོད་ པའི་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པར་སྣ་བ་ཐམས་ཅད་ཚར་བཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དོན་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་། རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་དོན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་འདི་ཉིད་ཀྱི་དོན་མེད་ པའི་ངང་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་ཡི་གེའི་གོ་རིམས་བསྟན་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་རྗོད་པར་བྱེད་དེ། མཁུར་ཚོས་ལ་རྡེག་པ་དང་། མཆན་ཁུང་འཚིར་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།། ཚོགས་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དག་ལ་ལན་གསུམ་བརྗོད་ཀྱང་། མི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་དོན་མི་ཤེས་པ་ཉིད་དེ། ཚོགས་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ལན་གསུམ་བརྗོད་ན། རྣམ་པར་མི་ཤེས་ཏེ་དྲི་མ་ཅན་གྱི་ཤབ་ཤིབ་ཀྱི་སྒྲ་སྦྱོར་བ། རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པ། ཤིན་ཏུ་མྱུར་དུ་བརྗོད་པ་ཞེས་ བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུས་ངག་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་དོན་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར།རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ། འདི་ནི་དོན་མེད་པ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་དེ་གང་གི་ཚེ་དེའི་རྣལ་མ་དང་འབྲེལ་པའི་གོ་བར་བྱེད་ པ་ཉིད་སྨྲ་བར་འགྱུར་གྱི།འདི་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཚོགས་བ་ལ་སོགས་པ་བླུན་པོ་དག་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཁས་པ་ཚར་གཅད་པའི་འོས་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡོངས་སུ་ཆོད་པ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རྒོལ་བས་རིགས་པ་བསྟན་པས་བླུན་པོ་མི་ཤེས་པ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར། ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཚར་གཅོད་པར་མི་བྱེད། བླུན་པོས་ཚོགས་ལ་སོགས་པས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒོལ་བས་བསྟན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་གྱི། ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་ ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འབྲེལ་བ་མེད་པར་དོན་བརྗོད་པ་ནི། དོན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ།

若谓于成立所立此非无义，凡全无少许义者方许为无义者，则何故非论者说无义不应呵责，因无差别呵责因故。若谓非尔，因此非时机故，则得此说无义者即由彼应呵责。
由同于一切不说能立支论者故，一切无义相是呵责处。非一切字次第显皆无义，因于某相亦有义故。是故此中即由此无义性是呵责处。
又字次第显是呵责处。字者极速说，由应说击颊及挤腋等故。虽于众及敌论者三说，不知性即不知义，于众及敌论者三说不了知，由不净语声相应、非解、极速说等因而有语相应，由不知彼义故无力成立故，近用是呵责处者。
此中此与无义性无异，因当说彼正关了知性，此非无力。于彼众等愚者由无了知故，智者不应呵责。若谓由说众慧无断故应呵责者，则论者显理愚者不知，何故不呵责敌论者？
由愚者众等不知故，及论者不能显故非能胜，不应呵责。无关说义由即是无义性故，不知义性非别呵责处。

།སྔ་ཕྱི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ནི་དོན་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་ཚིག་དང་ངག་དུ་མ་སྔ་ཕྱི་འབྲེལ་བ་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར།འབྲེལ་པ་མེད་པའི་དོན་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ཚོགས་པའི་དོན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དོན་དང་འབྲེལ་བ་སྟེ། སེའུ་བཅུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དག་ལྟ་བུའོ། །འདི་ནི་ཡི་གེ་མ་འབྲེལ་པ་དོན་མེད་པ་དག་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བསྟན་ཏེ། ཚིག་དག་ལ་འབྲེལ་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ངག་ཀྱང་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། གཉི་ག་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དོན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པ་ཡང་བསྡུས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་ན། ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་བསྡུས་པ་བསྟན་པ་ལ་སྐྱོན་ནམ། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་ཡོན་ཏན་གཞན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གང་དེ་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་གོ་བཟློག་པས་བརྗོད་ན་དུས ལ་མ་བབ་པ་ཡིན་ཏེ།དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་གྱི་དབང་གིས་རིམ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡན་ལག་གོ་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུས་ཀྱང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་སྒྲའི་སྦྱོར་ བ་དང་བྲལ་བར་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དཔེར་ན་བ་ལང་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདིའི་དོན་ལ། གོ་ནི་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ན། ནོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་རྗེས་སུ་འཆད་པ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚིག་འདིས་བ་ལང་གི་ སྒྲ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་ཞིང་།བ་ལང་གི་སྒྲ་ལས་ནོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཡང་། དེ་བཞིན་དུ་དམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་བཟློག་པས་གོ་རིམས་དང་། གོ་རིམས་ལས་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་དང་པོ་ལས་དང་། དེ་ནས་ དབྱུག་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེ་ན།སྒྲའི་སྦྱོར་བ་དང་བྲལ་བ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་དང་། དེ་ནི་སྨྱོན་པས་སྨྱོན་པ་ལ་བསྟོད་པའོ། །གལ་ཏེ་གོ་ནིའི་སྒྲ་ལས། ནོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་ན། སྒྲ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བའི་རྩོལ་བ་ལས་ དོན་མཐོང་བ་མེད་དོ།།གོ་ནིའི་སྒྲ་དོན་བསྟན་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྟོན་པར་བྱེད་པ་པོ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གོ་ནིའི་སྒྲ་ལས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། མཐོང་བ་བདེན་ཏེ། དངོས་སུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

由前后无关故，无关即离义。因于多语句前后无关故，应取无关义性，由离集义故关义，如"十猴"等。此别于无关字无义显，因于句无关故。
如是则无关语亦不应别说耶？由摄二故非离义性，因应成摄无义故。由依如是相差别故，若别显呵责处相，亦显极应成。
于何处由显摄有过，或于分别见余德故，彼皆非有。倒说支分非时，如宗等相由义力次第，于彼由倒说支门是呵责处。
若谓非尔，由如是亦成故。非尔，由同离声相应性故。如于"牛"字义，作"go ni"字相应时，由显有角等义故，声随释非无义，由此语了知牛声，及由牛声亦了知有角等义。如是由倒宗等支次第，由次第了知义。
如是亦如世间先业，次显近杖等作用者。由同离声相应性故者，彼是狂赞狂。若由go ni声了知有角等义，则由声随相应勤无见义。
由go ni声不能显义故，说能显者为所显义者。岂不见由go ni声亦世间了知耶？见实尔，然非直接。

། དེ་བསྟན་དུ་ཟིན་ཀྱང་ རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།བུད་མེད་དང་དམངས་རིགས་དག་ལ་གཉི་ག་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་དང་ཟུར་ཆག་གཉི་ག་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཤེས་པར་འགྱུར་ན། ན་ཀའི་སྒྲ་དང་། མུ་ཀའི་སྒྲ་རིག་པས་ནི། སྣའི་སྒྲར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེས། ཇི་ལྟར་ན་སྒྲ་ཟུར་ཆག་པ་ལས་སྒྲ་ ཁོང་དུ་ཆུད་ཅིང་དེ་ལས་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འགྱུར།གཉི་ག་རིག་པ་མ་ཡིན་པས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་བརྒྱུད་པས་རྟོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དང་། དོན་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་སྒྲ་ཡང་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པ་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཡང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་གཞན་ ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ།གཞན་དེའི་ཡུལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལས་སོ། །གལ་ཏེ་སྒྲ་ཟུར་ཆག་གིས་སྒྲ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ན་། ཅིའི་ཕྱིར་དོན་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད། འདི་དོན་ལས་འཇིགས་པ་ཅུང་ཟད་མ་མཐོང་ན་གང་གིས་དེ་ཡོངས་སུ་འདོར་བར་བྱེད། བརྡར་ མ་བྱས་པའི་སྒྲ་ཡང་རྟོགས་པ་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྒྲ་ཟུར་ཆག་གིས་སྒྲ་འདི་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྡར་བྱས་པ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །བརྡའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་ཡིན་ན་ཅིའི་ ཕྱིར་དོན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར།དེ་ལྟར་ན་རྟོག་པ་པོའི་བརྒྱུད་པས་དུབ་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཡིན་ཏེ། བཟློག་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་དག་གིས་དོན་བསྟན་པ་མེད་པ་ལ། སྒྲ་ཟུར་ཆག་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་མང་པོས་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་རྗེས་སུ་འཆད་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ལེགས་པར་སྦྱོར་བ་སྒྲུབ་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྒྲའི་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་འདི་གང་ཡིན། དེ་དག་ལ་ཤེས་རབ་དང་། མང་དུ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ ནི་མ་མཐོང་ངོ་།།དེ་དག་ལ་ཡང་གཅིག་ཏུ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་ཅིང་སྟོན་པར་བྱ་བ་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་མེད་པ་དང་། ཆོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལོག་པར་འཇུག་པའི་བསྐུལ་བ་རྣམས། ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ཡིན་པ་དག་ལས་ཆོས་མ་ཡིན་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་གཞན་ལས་ ཀྱང་བཟློག་པའི་ཆོས་སྐྱེ་བས།སྒྲའི་སྦྱོར་བ་ཁོ་ན་མཐོ་རིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། །རིགས་པ་ཤེས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ལུས་ལ་གུས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བསྒྲལ་བས་སྟོང་པ་ སྒྲ་འབའ་ཞིག་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར།དམྱལ་བར་ལྟུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲ་བ་འགའ་ཞིག་ཁ་ཡོན་པོར་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ།

虽已显示，然非理，因于女人及首陀罗二者皆无了知故。若了知声及讹音二者，由了知naka声及muka声者，由不知鼻声者，如何由讹音声了知声及由彼了知义。
由非了知二者亦见了知，非由见续了知，于义无力声亦无力生了知故。义亦非异说者性，由生了知彼境故。若由讹音声生了知声，何故不生义？此于义未见少许怖，由何舍遍？由未作表示声亦不生了知故。
讹音声于此声亦非自性生了知，因无见故。虽有作表示性亦当生。若由表示力转，何故不于义转？如是由遍舍分别者续疲，因见返故。
于声无显义，由讹音性见多世间了知故，声随释无义。若谓非无义，因成善声相应义故。此何为善声相应？于彼等未见慧及多闻等善相应。
于彼等亦无一闻等及无某差别所显，非成法性。由邪入劝导，由善相应生非法故，由余亦生返法故，非唯声相应成天趣，彼即唯语说性。
知理者于如是相身不敬，由唯声近用空离施等成法故堕地狱者，说某不邪口故，是故全无所谓善相应声。

།གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་ཅན་གང་ཡིན། གང་རིག་པར་བྱ་བ། རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའོ། །གང་ཡང་དེ་དག་ཡོན་ཏན་རབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་བརྫུན་ལ་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དད་པར་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་གི་ངག་ལ་དབང་པོ་མེད་ན། གང ལས་འདི་དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་པ་བྱ།ཁྱད་པར་ཅན་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ངེད་ཅག་གིས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་བར། ལེགས་པར་སྦྱོར་བའི་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ལ་ཡང་གུས་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་བས་ན་དེའི་རྗེས་སུ་བཤད་པར་རིགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།རིག་བྱེད་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེའི་བརྡར་བྱས་པ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ལའོ། །ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་རྗེས་སུ་བཤད་པའི་རྩོལ་པ་མི་བྱ་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་གཞན་ལས་ཀྱང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཐ་མལ་པ་ དང་།ཟུར་ཆག་པ་དང་། འགྲོ་ལྡིང་བ་དང་། ཨ་འདྲའི་སྐད་བཞིན་ནོ། །ཡུལ་སོ་སོའི་སྐད་དག་ནི། མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བརྒྱུད་པའི་ཚིག་གི་དབང་གིས་དེ་དག་འཇིག་རྟེན་པས་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་ཤིང་དེའི་སྦྱོར་བ་དང་ཉམས་པ་ཡང་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལེགས་པར་སྦྱར་ བའི་སྒྲ་ཡང་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ།།སྒྲའི་མཚན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་རྨོངས་པའི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡན་ལག་གོ་བཟློག་པ་ལ་ཡང་གང་གི་ཚེ། ཚིག་དག་གི་འབྲེལ་པ་ཤེས་ན་ནི་བཟློག་པ་མ་ཡིན་ལ། དོན་རྟོགས་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་ངེས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ ཅིང་།ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱི་ཡན་ལག་རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་དག་གི་རིམ་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དག་ལས་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །བཟློག་པ་ལས་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གོ་རིམས་རྟོགས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འབྲེལ་པ་ཤེས་པ་མེད་པ་ལས་ ཀྱང་གོ་རིམས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ།སྒྲ་དེ་དག་གི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་མེད་ན་འབྲེལ་པ་མེད་པ་དེ་དག་གོ་རིམས་གང་གིས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་གང་དང་གང་རྣམ་པར་འཇོག་པར་འགྱུར། འབྲེལ་པ་རྟོགས་ན་དེ་དག་གི་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ གྱི།ངག་ལ་ནི་ཚིག་གི་གོ་རིམས་ཀྱི་ངེས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྒྱལ་པོའི་སྐྱེས་བུའི་འམ་། སྐྱེས་བུའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།

若谓由具差别相应故是善相应者，何为差别？所应知、具慧等功德者。又彼等无视功德究竟而执虚妄者，由如是性相应非余。此中若于某可信语无根，由何作如是定？
所谓差别近用者，如是我等见功德差别，于某善相应声亦不敬，是故非应随释，因无功德差别性故。
于护吠陀等亦无疑，于彼表示不住故。虽有功德差别亦不作如是随释勤，由彼性亦成于余故，如凡常、讹音、行走及阿声。
诸地方语非有相，然由续语力彼等世间如是了知，亦知彼相应及坏，如是亦当了知善相应声。
入声相者即是愚入。于倒支分时，若知句关系则非倒，亦非无了知义力，因此全无定，及如是性支分应近用了知差别。由彼等如住次第了知义。
若谓由倒非了知，由彼了知次第者，由无知关系亦不了知次第，若无知彼等声为关系者，彼等无关由何安立何前后？
若了知关系，则如彼等关系住而了知关系，然于语全无句次第定，如"王人"或"人王"。

།ཇི་སྲིད་དུ་ཚིག་གི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་པའི་བར་དེར་ནི་ངག་གཅིག་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལྷ་སྦྱིན་པ་ནག་མོ་ཁྱེར་ཏེ་ཤོག་ཅེས་ བྱ་བ་ལྟ་བུའོ།།འདིར་ཚིག་དག་གི་གོ་རིམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྦྱོར་བ་མེད་ན་ཡང་། དོན་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་རིམས་ཀྱི་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དམ་བཅའ་བའི་ཚིག་མེད་པར་ཡང་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །རྟོགས་པར་ བྱ་བའི་དོན་གྱི་སྒྲ་ཡང་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ན་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞིང་།ལྷག་མ་དག་གི་ཡང་འབྲེལ་བ་ཉེ་བར་བསྟན་ནས། ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ངེས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། གཉི་ག་ལྟར་ཡང་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ བསྟན་ཏོ།།ཚིག་གི་འབྲེལ་པ་ཤེས་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་། དེ་དག་ལས་གོ་རིམས་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བས། འདིའི་དོན་མེད་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དུས་ལ་མ་བབ་པ་ལོགས་ཤིག་མི་བརྗོད་དོ། །ཡན་ལག་གང་ཡང་རུང་བ་མེད་ན་མ་ཚང་བ་ཡིན་ཏེ། ངག་གང་ལ་ དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡན་ལག་གཅིག་མེད་ན་ངག་དེ་ནི་མ་ཚང་བ་ཡིན་ཏེ།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་ན། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམ་བཅའ་བདེ་ན་མ་ཚང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ན་ཡང་རྟོགས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །གཞན་ན་རེ་མེད་པ་ དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ། སྒྲ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚར་བཅད་པར་འོས་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་པ་དག་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་མ་དཔྱད་པར་རྗོད་པར་ བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ནི།དམ་བཅའ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་ལྷག་པ་ནི་ལྷག་པ་སྟེ། བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་ལས། ཅིག་ཤོས་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ངེས་པ་ཁས་བླངས་པ་ཡོད་ན་དེ་དང་དེ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པའི་ངག་གཅིག་སྦྱོར་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་ལ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་གྱི།གཏམ་རྒྱུད་སྣ་ཚོགས་པ་དག་ལ་ནི་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ལས་གཞན། སྒྲ་དང་དོན་ ཡང་ཡང་སྨྲ་བ་ནི།ཡང་བརྗོད་པ་སྟེ།སྒྲ་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་དང་། དོན་ཡང་ཡང་བརྗོད་པ་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་།སྒྲ་འགོག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་སྒྲ་ཡང་ཡང་བརྗོད་པ་ལོགས་ཤིག་མི་བྱ་སྟེ། དོན་ཡང་ཡང་བརྗོད་པའི་ཚིག་ ཉིད་ལས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

乃至语词种子圆满为止是一语，如说"提婆达多带黑女来"。此中虽无如次第句相应，因了知义无差别故。全无次第执著，已显无宗句亦如实了知义。
若近用所了知义声则极应成，及显余等关系，全无所谓"应显有法性"之定，已显二俱当生了知。
于无知句关系者，亦不由彼等知次第，因此无异于无义故，不别说非时。若无任一支分即不圆满，若语缺宗等支分之一即不圆满，因无能立则所立不成故。
已显若无宗非不圆满，因无彼亦有了知故。若他谓无即是相亦应呵责者，于所了知义能立，若无声相应者应可呵责。因非有义说故。
未正观察即说者，非宗能立支。因与喻过多为过，由"所作性故"一者，余为无义者，若许定则应知是彼彼。
于有能立语一相应为先观察者是无义呵责处，然于种种谈论全无过，因无定故。
异随说，重说声与义，声重说如"声无常声无常"，义重说如"声无常，声是所灭有法"。此中不别作声重说，因由义重说语即了知故。

།དོན་ཐ་དད་ལ་སྒྲ་མཚུངས་པ་ལ་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། དཔེར་ན། བདག་པོ་རྒོད་པར་གྱུར་ན་དྲག་པོར་རྒོད་འགྱུར་དུ་ནི་ཤིན་ཏུ་འགྱུར་། །ཆས་སུ་ཞུགས་ཤིང་རྡུལ་གྱིས་སྐྱུག་ལྡན་རྒྱུག་ན་རབ་ཏུ་རྒྱུག་པར་འགྱུར། །ཡོན་ཏན་ལྡན་ཞིང་སྐྱོན་བྲལ་ཅན་ལ་གནོད་ན་རབ་ ཏུ་སྨོད་པར་འགྱུར།།འཁྲུལ་འཁོར་ནོར་ཉུང་བ་ཡིས་ཉོས་ནས་གར་བྱེད་ན་ནི་གར་བྱེད་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའམ། གང་གང་ལ་ཡོད་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞིང་མེད་ན་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དེའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རྟོགས་པའི་དོན་ཡང་བཟླས་པ་ནི་ ཡང་བཟླས་པ་སྟེ།དཔེར་ན་དམ་བཅའ་པའི་ཚིག་ལྟ་བུའོ། །དོན་ཡང་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལོགས་ཤིག་བརྗོད་པ་མི་བྱའོ། །འདིར་ཡང་ངེས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་གི་སྐྱོན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། གཏམ་རྒྱུད་རྒྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཆད་པར་བྱེད་པས་ནི་ འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་ཐོས་པ་དང་རྟོགས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་དོགས་པ་ན།དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་བརྗོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་དོར་ཐབས་མ་ཡིན་ནོ། །མ་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ནི་བླ་མ་ཡང་མ་ཡིན། སློབ་མ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ན། གང་གིས་ཡང་ཡང་བརྗོད་ཅིང་། འབད་པས་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ཡང་ཟློས་པ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་དབང་པོ་རྣམས་ལ་འབད་པས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། དེ་མ་བསྟན་ན་སྐྱོན་དུ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བསྟན་པར་བྱ་བ་སློབ་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྩོད་པ་རྒྱལ་བར འདོད་པ་དག་དགག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བརྗོད་པའི་ཚིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་ཡང་ཟློས་པ་ཞར་ལ་འོངས་པ་ལ་བརྡར་བྱས་པའི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ལྷག་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ལོགས་ཤིག་ཏུ་མི་བརྗོད་དོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ ངག་ལ་ཚིག་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ལ་ནི་ལྷག་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ།།ཡང་ཟློས་པ་ལ་ཡང་རྟོགས་པའི་དོན་གྱི་ཚིག་ལྷག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

于异义同声全无过，如：
"主人若笑则极笑成猛烈，
着装尘污奔跑则极奔跑，
有德离过受害则极诽谤，
机关少财购买舞蹈则成舞。"
或如"若于何有则有，无则无，彼是彼因，余是果"。
了知义重复即重复，如宗句。由义重说即了知故不别说。此中亦应说为定能立语过。
非广谈论，因说者有时疑闻解不真，虽重说根等亦非可舍方便。
若谓非，因非境故者。此非上师亦非弟子，故不应重说勤显，重复应呵责。
非也，因应勤显诸根故，不显则成诽过故，所显即是弟子故，应遮欲胜诤者故，有至三次说句故，重复附带无表示定故。
此无异于过多故不别说。于能立语定相应句有过多过。于重复亦是了知义句过多性。

།གཏམ་རྒྱུད་སྣ་ཚོགས་པའི་དོན་གཅིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟེན་དཔྱོད་པ་མེད་པའམ་དོན་སྣ་ཚོགས་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྣ་ཚོགས་ འདོད་པའི་ཉན་པ་པོ་ལ།གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་པ་མང་པོ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། རྟོགས་པ་ལ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་དང་། ཚིག་མང་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་གི་སྐྱོན་ཡིན་པས་ ལྷག་པ་ཡང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྷག་པ་དང་།ཡང་ཟློས་པ་དག་ནི་སྐྱོན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་འདུས་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་དག་གི་ཚིག་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་ འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ།།རྣམ་གྲངས་ཀྱི་སྒྲ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་གཅིག་བསྟན་པའི་ཡུལ་ལ། གཏན་ཚིགས་གཞན་འཇུག་པ་བསྟན་པ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཡང་བཟླས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཡང་བཟླས་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །གང་ཡང་བརྗོད་པའི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ནི་ཡང་ བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།སྒྲ་གོམས་པ་ཡོད་ན་དོན་ལ་ཁྱད་པར་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་བསྟན་པ་ལས་དམ་བཅས་པ་ཡང་སྨྲ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་དམ་བཅའ་བ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ཚིག་ཡིན་ན། ཅི་ཡང་འདི་ཡང་གི་ཚིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཇུག་བསྡུ་ བའི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།། ཚོགས་པ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པ་ཤེས་ཤིང་ལན་བརྗོད་པ་དེ་མེད་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་པས་རྒོལ་བ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པའི་ངག་གི་དོན་ཤེས་བཞིན་དུ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ལན་བརྗོད་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་ གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།ལན་བརྗོད་པ་མེད་པར་ཅི་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་དགག་པ་སྨྲ་བར་བྱེད། གལ་ཏེ་ལན་གྱི་སྒོ་ནས་ངེས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན། ལན་གྱི་སྒོ་ནས་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་དང་ལྡན་པ་རྨོངས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ།མ་ཡིན་ཏེ་ལམ་གྱི་ཡུལ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གལ་ཏེ་འདི་ལན་རྗོད་པར་མི་བྱེད་ན་ལན་གྱི་ཡུལ་མེད་པ་ཡིན་ལ། འོན་ཏེ་ལན་བརྗོད་ན་ཇི་ལྟར་ལན་རྗོད་པར་མི་བྱེད། བརྗོད་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་ལན་བརྗོད་པ་དེ་དང་། འདི་ནི་འགལ་བར་སྨྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འགའ་ཞིག་ལ་ལན་གྱི་ནུས་པ་ཡོད་ན་ཡང་ལན་བརྗོད་པ་མེད་ན། དེ་དེ་སྲིད་དུ་ཚར་གཅད་པའི་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དམ་བཅས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདི་ཡང་དང་པོར་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་བྱ་ཞིང་། ཕྱིས་ལན་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དམ་བཅས་པ་ནི་དེ་མེད་དོ།

于种种谈论一义能立无观察，或欲立种种义时，于欲种种能立之听者，因多说因等无过故，于了知无所了知故，多因等及多句是能立语过故，过多重复是过故，过多与重复过同故，应合一，因无过故，于差别亦无功德故。如是已显差别相句极应成。
如异名声说，于显一因境，因无差别入余因显故，因重说义故。因重说义故无成差别。
若谓随说所说非重说，因有声习则义可有差别故，如由显因亦说宗为结论者。于彼若宗即是所了知故是义句，则不应结论说"此亦是句"。
众三次说知而无答说者是无随说，谓众三次说语义知而对论者无答说者，是无随说呵责处。无答说依何说遮他方？
若谓由答门定故此非呵责处者，若尔由答门知具德过非愚故，说何为？
非也，因不知答境故。若此不答说则无答境，若答说则如何不答说？于无说亦答说此，此是说相违。
若谓于某有答力亦无答说，则彼时非应呵责者。因无宗故，此亦无先说"一切当先说，后当答说"之宗。

།འོན་ཀྱང་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར ཡང་རུང་ལན་བརྗོད་པར་བྱའོ།།ལན་ཡང་རྟེན་མེད་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལན་མ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ་། །གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་རང་གི་སྒྲུབ་པ་དོན་གྱི་རྟེན་བཤད་པ་ན་ཟོལ་གྱི་ཞར་ལ་འོངས་པ་གཞན་དང་གཞན་སྨྲ་བར་འགྱུར་བ་ནི། རྩོད་པའི་རྟེན་ ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོན་ཙམ་བརྗོད་ནས་དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པ་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་བརྒྱུད་ཅིང་གཞན་དོན་མེད་པ་ཁས་བླངས་ནས་བརྗོད་པ་རྒྱས་པར་བྱེད།གང་གི་ཚེ་དེ་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཐམས་ཅད་ཟློས་མི་ནུས་པ་དེའི་རྩོད་པའི་རྟེན་གྱི་དོན་ཙམ་ལ་ལན་གྱི་ཚིག་གི་ནུས་པ་ལ་ གནོད་པ་ཅི་ཡོད།གང་གིས་ན་རྒོལ་བའི་ཚིག་ལ་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད། དེའི་ཕྱིར་རྒོལ་བའི་ཚིག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ལན་ལ་ནུས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཚིག་མེད་ན་མི་འགྱུར་བས་ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་སྟེ་ དེ་ཉིད་དཔེར་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་ཁྱད་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ཙམ་སྟེ།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་དང་ཁྱབ་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྨྲ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་ཡང་ཞར་ལས་བྱུང་བ་གཞན་བསྟན་པར་མི་བྱ་ཞིང་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སུན་འབྱིན་པས་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་ཡང་ཐམས་ཅད་གོང་དུ་གོ་རིམས་བཞིན་དང་། ཕྱིས་སུ་ན་འབྱིན་པའི་ཚིག་བརྗོད་ པར་མི་བྱ་སྟེ།ལན་གཉིས་བརྗོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སུན་འབྱིན་པའི་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་དུ་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ལ་རྒོལ་བའི་ཚིག་གིས་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཡང་འདི་ སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ།མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་གྱི་ཚིག་རེ་རེའི་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་བར་ཉིད་ཡིན་གྱི། ཡུལ་ཐམས་ཅད་བསྟན་པར་བྱས་ནས། ཅིག་ཅར་སྐྱོན་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བ་ཐ་དད་པའི་ ཕྱིར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་དོན་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ། བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སུན་འབྱིན་པ་ན་གཞན་བསྟན་པ་ནི་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སུན་འབྱིན་པ་དེ་ལ་ཡང་དོན་ གཞན་གྱི་སྐྱོན།།གཞན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་། །རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་དང་། སུན་འབྱིན་པ་འདི་ཉིད་ནི་རིགས་པའོ།

然而无论如何都应答说。因答亦不应无依故，无答说应为呵责处。
若论者说自立义依时，附带说其他者，是欲知诤依仅说义，而承许宗等义差别相续及余无义而广说。当彼时对论者亦不能重说一切，于彼诤依仅义有何损答语力？何故说论者语无随说是呵责处？
是故非一切论者语无随说是无答力，因由无何语则不成欲知义成就，即如宗法性及遍充成立仅此。说宗法性为护因不成故，遍充成立语为显随行及返故，应说随行。
于彼亦不应显余附带，因彼必为能立支分境故，应由破立显示，于彼亦不应先说一切次第后说破立语，因成说二次过故。
为显破立境随说论者语次第是无义，因无需要故。破立者亦此是过者，因是不离故。
应显示过语一一境，非显示一切境而能同时说过，因义各别生差别故。
是故何为破义即是破立境，尔时应显示，非余，因破彼时显余无关故。如是于彼破立亦余义过，因是余境故。此随说及破立即是正理。

།ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་རྗེས་སུ་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ན་ཡང་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་དུས་སུ་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་མ་བསྟན་པའི་སྐྱོན་ནི་བརྗོད་པར་ མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ལན་གཉིས་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་ཐམས་ཅད་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་དགོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་རྒོལ་བས་སུན་འབྱིན་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གང་དེ་ལ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ པ་དེ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པར་ལན་གཉིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར།ཅིག་ཅར་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ནི། ཕམ་པའི་རྟེན་ཅན་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ་། །དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་ན་དོན་གཞན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བསྟན་ཟིན་ ཏོ།།དེ་ལ་ཞར་ལ་འོངས་པ་འགའ་ཞིག་ལ་རྒོལ་བས། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་པ་ནི། དོན་གཞན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་ཡིན་གྱི། འགའ་ཞིག་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཞར་ལ་འོངས་པ་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ དེའི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ཐམས་ཅད་ཐོག་མར་བརྗོད་པར་བྱ་ཞིང་ཕྱིས་སུན་དབྱུང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཁས་བླངས་པ་ནི་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་ཡུལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་ནི་སུན་འབྱིན་པ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་སྤོབས་པ་མེད་པ་ལས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་གནས་སུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལན་རྟོགས་པ་མེད་པ་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ལན་གྱི་ཡུལ་མ་བསྟན་པ་ན་ཡང་། ལན་བསྟན་ པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ལན་རྟོགས་པ་མེད་པ། འདྲེན་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པའི་ཁྱད་པར་བྱེད་པའི་སྤོབས་པ་མེད་པར་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་བརྗོད་པས། རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བ་ལང་ལ་བརྗེད་པ་བཞིན་དུ་ལྐོག་ཤལ་ལ་སོགས་པ་ དང་ལྡན་པའི་ཁྲ་བོ་ཉིད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལན་གསུམ་བརྗོད་པ་ལ་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བརྡའི་ངེས་པ་འདི་སུས་བྱས། གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་གཞན་ལ་བསྟན་ པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ལ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡིན།ཇི་ལྟར་འདིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་དེ་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།

同时随说一切时，于说过时亦应显境，因不显境之过不能说故。如是亦成两次随说。其中先说一切次第是无需要。
破立论者于应说破立处说非理，因无说过而说二次故。同时随说一切应说为败依。若如是，如是则已显余义是呵责处。
于彼某附带论者说无能立不离者，因非令解余义故应呵责，非无作某附带。彼非其随说，我等无承许"一切先当说而后当破"，然应显示破立语境，因余方式则破立不入故。
若尔，则无随说不应离无能说而说为呵责处，因摄于无能说故。无解答是无能说，于不显答境时亦不能显答。
无解答非不引导，故说无随说差别无能说呵责处，即是无随说，如于牛忘则具垂胡等花斑性。是故无能说即是呵责处，非所说随说。
谁作此"于三次说无随说"之表示定？若暂为显示他义入三次说何为？应如何由此了解而取彼。

།གལ་ཏེ་གཞན་ཉེ་བར་གདུང་བར་བྱེད་པའི་དོན་ཡིན་ན་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ལན་གསུམ་རྗོད་པར་བྱེད། དབང་པོ་དག་གི་རྣ་བ་ལ་གཤུབ་པ་དང་། དཀའ་བས་རྟོགས་པ་མེད་པ་མྱུར་བ་མདོར་བསྡུས་པ་ལ་སོགས་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ལ་ཉེ་བར་འཚེ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་ལན་རྟོགས་པར་བྱེད་པ། རྨོངས་པས་མི་སྨྲ་བར་འགྱུར་བའོ། །གཞན་ཉེ་བ་ར་གདུང་བར་བྱེད་པའི་རིམ་པ་རིགས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས དྲི་མ་ཅན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་དང་།མྱུར་དུ་བརྗོད་པ་བཟློག་ཅིང་ལན་གསུམ་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཉེ་བར་གདུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དམ་པ་འཇུག་པའམ། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྲིད་འདིས་མ་བཟུང་བ་དེ་ སྲིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི།ལན་གསུམ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ཉིད་དུ་འཛིན་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ཡོངས་སུ་བཅད་པས་ནུས་པ་མེད་པ་གཞན་ལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ནས་དོར་བར་བྱའོ། །དོན་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ་ཡང་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོས་རྣམ་པར་ཤེས་ན་ཡང་ཕྱིར་ རྒོལ་བས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི།མི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སོ། །དོན་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ་དེ་ལ། དགག་པ་སྨྲ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་མི་སྨྲ་བ་དང་འདྲ་བར་སྤོབས་པ་མེད་པའི་ནང་དུ་ འདུས་པའི་ཕྱིར།བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཡུལ་མ་བསྟན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་ནུས་པ་ལན་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། ལན་གྱི་ཡུལ་བསྟན་པའི་ཞར་ལ་འོངས་པ་མེད་པར་རྗེས་སུ་ སྨྲ་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་བཞིན་དུ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་ན་ལན་དང་ལན་གྱི་ཡུལ་མི་ཤེས་པ་ལ་ལན་སྨྲ་བར་འགྱུར། ཡུལ་མི་ཤེས་པ་དང་ལན་མི་ཤེས་པ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ངེས་པར་གཟུང་བ་མེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ཡུལ་མ་བསྟན་པས་ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་དེ། ལན་དང་དེའི་ཡུལ་ཤེས་པ་ཅན་ལ་ལན་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར རོ།།གཉི་ག་ལ་ཡང་དེའི་ལན་དེ་མི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་པ་ལ་ལན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཐ་དད་པའི་ཚིག་ཡོད་ན། སྤོབས་པ་མེད་པའི་ཡུལ་གང་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་ཞིང་། ཡུལ་མེད་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ ཡིན་པར་འགྱུར་རོ།

若是为恼害他义，何故说三次？应以刺耳、难解、速略等恼害对论者，如是令解答者由迷惑而不说。恼害他之次第理全无。
以何污染无解之加行及速说遮而作三次说，已显"为恼害他故圣者不入或不造论"等。
是故乃至此未取不应说，非唯三次，由先有取力遍断故，令解无力他已舍。
不知义亦是不知，虽由根识知，对论者所知者是不知呵责处。于彼不知义不应说遮，因彼亦如无随说摄于无能说故不应说，如无随说即是不显境故。
于彼不能解答是无解答即呵责处，因无显答境附带则随说无义故。如是不知性亦是无解答即呵责处。
如何于不知答及答境说答？不知境及不知答是呵责处，因余方则有无能说故。
无定取义是无随说，因不显境故不能解答，无解答，因于知答及其境者不可能有解答故。于二者皆是彼不解答因。
因于无彼有解答故，若有彼等差别语，应说何是无能说境，因是无境者故不应说。

།ལན་མི་ཤེས་པ་ནི་མི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཡུལ་མི་ཤེས་པ་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་ཤེས་པ་ལ་ལན་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་། །དེ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པའི་ཡུལ་མེད་པ་ ཡིན་ཏེ།མི་ཤེས་པའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་ཡང་དག་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སུ་ཞིག་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་དེས་ན་རྗེས་སུ་སྨྲ་བ་མེད་པ་ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ལན་མི་ཤེས་པའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལན་མི་ཤེས་པ་ཡང་ ནང་དུ་འདུས་བ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་ཤེས་པ་མེད་པར་ལན་ཤེས་པ་མེད་པས་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡུལ་ཤེས་པ་ཡོད་ན་ཡང་། ལན་ཤེས་པ་མེད་ན་ཡང་སྤོབས་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཡུལ་དང་ལན་མི་ཤེས་པ་དག་གི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ ཡང་ཚར་གཅད་པའི་གནས་གཞན་དུ་བརྗོད་ན།དཔེར་ན་མི་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་མི་ཤེས་པ་དང་། ལན་མི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་ན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་གཞན་དུ་བཞག་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་མི་ཤེས་པ་དག་ལ་ཡང་། ཐམས་ཅད་ མི་ཤེས་པ་དང་།ཕྱེད་མི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་གཞན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བརྗོད། གཉི་ག་ཡང་མི་ཤེས་པར་འདུས་པར་བརྗོད་པ་ལ་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ལ། ཡོན་ཏན་ནི་ཡོད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་འདུས་པར་བརྗོད་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་མེད་པ་མི་ཤེས་པ་དག་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལོགས་ཤིག་ཏུ་མ་བརྗོད་དེ། གཞན་ཡང་ཕྱོགས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རྒོལ་བ་དག་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དང་། སྤོབས་པ་མེད་པ་དག་ལས་གཞན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན པ་ལ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་གཉི་གའི་ཚིག་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉི་གར་འདུས་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡོད་ན་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཚིག་ལས་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རབ་ཏུ་སྤྲོས་པ་དོན་མེད་ཡིན་ནོ། །ལན་རྟོགས་པ་མེད་པ་ནི་ སྤོབས་པ་མེད་པ་སྟེ།གཞན་གྱི་ཕྱོགས་འགགས་པ་ལ་ཡང་གང་གི་ཚེ་ལན་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་གི་དེ་མ་ཐག་པ་ཡུལ་སོ་སོའི་ལན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་དོན་མེད་པ་དང་། དེ་ཉིད་གོ་རིམས་ བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་དང་།ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདོན་པ་ལ་སོགས་པས་དུས་འདའ་བར་བྱེད་ཅིང་། བྱ་བ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་འོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སོ།

不知答非不知，然不知境是不知，因于知境无知答故。若谓因无彼解故是无能说，若尔则无随说是无境，因摄于不知故。
谁正解境而无随说？故不应别说无随说，因摄于不知答故。由不知境亦摄不知答，因无知境则无知答故无能说性非有。
若谓虽有知境，无知答亦是无能说境。若尔，则境与答不知二者分别亦说为他呵责处，如于不知分别为不知境及不知答无功德差别而立为他呵责处，如是于不知等亦何不说"一切不知"及"半不知"等分别为他呵责处？
说二者皆摄于不知全无过失，有功德故应说摄。是故无随说不知等因是无能说境故不别说。
又前后论者从似因及无能说外他呵责处非理。因由彼二语即显一切故，若有摄于二者分别则从无功德差别语极成过故，广说无义。
若谓无解答是无能说，于遮他宗时亦当知若不知答时应呵责。由能立语无间各别境应说答无义，及彼次第说，以诵颂等度时而令解事者应呵责，以此理是呵责处。

།བྱ་བ་ལ་ཆགས་ནས་རྩོད་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་རྣམ་པར་གཡེང་ བར་བྱེད་པ་སྟེ།དེའི་ཚེ་ཡང་གང་ཅུང་ཟད་བྱ་བ་ལ་ཆགས་ནས། རྩོད་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་གི་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ན་ཡོངས་སུ་འདོར་ཞིང་། འདིར་གནས་པས་ཕྱིས་བྱའི་ནད་ལ་སོགས་པའི་ཟོལ་དང་། བདག་གི་རྐན་འདི་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་ པས་གཏམ་གཅོད་པས་དེ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སོ།།གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་མཐའི་རྩོད་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མཐའ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདི་ཡང་རྒོལ་བ་ཕྱོགས་སྔ་མ་བྱེད་པ་ན་གཡོ་སྒྱུ་བྱེད་པ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཡིན་གྱི། ཡང་དག་པའམ་ཇི་ལྟ་བར་རྩོད་པའི་ངོར་བྱས་པའི་དགོས་པའི་དངོས་པོ་ལ་མ་ཡིན་ལ། རང་གིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ན་འདི་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའམ། དོན་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང བའི་ནང་དུ་འདུས་པར་འགྱུར་ཏེ།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནུས་པ་མེད་པ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་མེད་པ་དང་དོན་དང་བྲལ་བ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་དག་ ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི།ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་རབ་ཏུ་སྨྲས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ན་རྒོལ་བའི་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་རྣམ་པར་གཡེང་བར་བྱེད་པ་དེས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལན་བསྟན་པར་བྱ་བ་དེ་རྟོགས་པ་མེད་པར་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པའོ་།།དོན་གཞན་གྱི་ནང་དུ་འདུས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གདོན་མི་ཟ་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་སུན་འབྱིན་པ་དག་ཁོ་ན་ལ་རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ལ། རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པ་ གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའམ།སྤོབས་པ་མེད་པའི་ནང་དུ་འདུས་པར་མི་འགྱུར་གྱི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་རྩོད་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་རྣམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་གི་རྟེན་ལ་འགལ་བར་ཁས་ལེན་ན། རྣམ་པར་འགྱུར་གྱི། འགལ་བར་ཁས་ མི་ལེན་པ་དང་།ཁས་བླངས་པ་མེད་པ་དག་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྩོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་གཅིག་སྔར་བརྗོད་ན་འཇུག་པར་འགྱུར་གྱི། ཅིག་ཅར་རྟོགས་པ་པོ་ཕན་ཚུན་སྨྲས་བ་ཉན་པ་དང་ངེས་པར་འཛིན་པ་དང་། ལན་དག་ནི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འཇུག་པ་ འབྲས་བུ་མེད་པ་ཉིད་དོ།

执著事务而断诤论即是散乱。此时若有稍执事务而断诤论者，舍弃"此是我事"，住此后以病等托辞及"我如是喉"等语断谈，此即散乱呵责处。
任一应呵责边际诤论自当解边际。若此亦仅由论者作前宗时诈伪门，非于真实或如实诤论面对所需事，由自能立力遍断故成散乱，如是此当摄于似因或随他，因说无能立力故。
由无解能立自性关联故，于无异于无义及离义者，如是无解关联相别立为应呵责处，是说极成过。
或后论者作散乱亦由无解能立无间应显答而显散乱是无能说。当摄于余义。
若谓非必唯于能立及破立入一切诤论，非一切论者对论者正入摄于似因或无能说，亦由种种无关诤论门转变。
非也，因不可能故。若许一依违反则转变，于不许违反及无承许者无诤论故。
于彼必先说一者入，因同时了解者互说闻及定取及答不可能故，入无果性。

།རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་བདག་ཉིད་མི་འཇུག་པས་ན། དེ་རང་གིས་ཁས་བླངས་ཤིང་བཀོད་པ་ངེས་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་པར་བྱའི། རྣམ་པ་གཞན་དུ་ན་གཞན་དག་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། གཞན་གྱིས་ཀྱང་དེ་དང་འབྲེལ་ པ་སུན་འབྱིན་པའོ།།གཉི་ག་དག་གི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དང་། སྤོབས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རིགས་པ་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་བཀོད་པ་གཉིས་པོ་དག་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་ནི་སྒྲུབ་པ་ དམན་པ་རྒོལ་བའི་ལན་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།ཁས་བླངས་པ་མེད་པར་རྩོད་པ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་རྩོད་པ་ཁས་བླངས་ནས་ཞུམ་པའི་སྒོ་ནས་ཅུང་ཞིག་མི་སྨྲ་བའམ། གཞན་ཅུང་ཟད་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བའི་ནང་དུ་འདུས་པར་ འགྱུར་ཞེ་ན།བསྒྲུབས་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བརྗོད་པ་ནི། དེ་སྐད་དུ་བསྟན་པ་བརྗོད་པ་མེད་པ་དང་། གཞན་བརྗོད་པ་དག་ཀྱང་ཕམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་རྩོད་པ་ཁས་བླངས་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་ནི་ལྷག་པ་དང་། ཡང་ཡང་བརྗོད་པ་དང་། དམ་བཅའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཚར གཅད་པའི་གནས་ཉིད་ཡིན་ནོ།།རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཁས་བླངས་ནས། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཞར་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་འདོད་པ་ཁས་ལེན་པ་སྟེ། གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་སུན་འབྱིན་པ་མེད་པར་ཁྱོད་ཀྱི་འདི་ཡང་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་ཁྱོད་ཀྱི་རྐུན་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲས་ལ། དེས་དེ་ལ་སླར་ཁྱོད་ཀྱང་ངོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེས་རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཁས་བླངས་ནས་གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དེ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི། གཞན་གྱི་འདོད་པ་ཁས ལེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།འདོད་པ་ཁས་ལེན་པ་སྟེ། ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱེད་ཀྱང་འགྱུར་ལ། ཁྱེད་བདག་ཉིད་དེ་ལྟར་མི་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་ནི་རྐུན་མ་ལ་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པ་ འདི་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།བདག་ཉིད་རྐུན་མ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་མེད་ཅིང་གཏན་ཚིགས་རབ་ཏུ་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

由自性住之本性不入，故应说彼自许安立决定能立，否则他人不能了解，他人亦破彼关联。
由二者非真成似因及无能说故，一切理入前后二宗非极违。彼等显示能立劣论者答，因无承许不成诤论故。
若时承许诤论由怯不说少许或说他少许时，云何摄于似因？说无所立能立，即显示无如是说及说他亦败，因于承许诤论不说能立支故。
彼等说过多、重复及立宗等语是呵责处。能立因是令解未解相境故，不说能立支即是呵责处。
承许自宗过而附带入他宗过是许欲，无破他说过而说"汝此亦是过"，如说"汝是盗，因是士夫故"，彼复说"汝亦然"。彼承许自宗过而于彼加他宗过，因是许他欲故。
许欲是呵责处。此中亦若时"因是士夫故汝亦成，汝自不如是欲故此非盗因"是此意时无少过，因自不显欲为盗且由显因门作破故。

།རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་མེད་པར་འགལ་བ་དྲང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་བ་མ་ཡིན་ནོ་། །གང་དེ་ནི་ཅིར་ཡང་ མི་རུང་སྟེ།དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པའི་ཐ་སྙད་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ན་ཡང་དེའི་ཚེ་ལན་མི་ཤེས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་དེ་ཉིད་ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ལ་རང་གི་སྐྱོན་ནི་ཉེ་བར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ དེ་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་དེ་ཁས་ལེན་པ་ཉིད་ལན་མི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།དེ་ཉིད་ནི་སྔར་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་སྐྱོན་ཉེ་བར་འཇོག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཚར་བཅད་པར་ཐོབ་པ་ལ་ཚར་མི་གཅོད་པ་ནི་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་འདོར་བར་བྱེད་པ་སྟེ། བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚར་གཅད་པའི་རིགས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདོར་བར་བྱེད་པ་ནི་ཚར་གཅད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ལ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་མི་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་འཁོར་དག་ལ་གང་ཕམ་པ་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། རང་གི་སྐྱོན་ཚར་གཅད་པ་ཐོབ་པར འགྱུར་བ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་འདིར་ཡང་རྒོལ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཚར་གཅད་པ་ཐོབ་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མི་སྦྱོར་བ་ནི་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདིའི་ལན་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་འདོར་བ་ནི་ལོགས་ཤིག་ཏུ་ཚར་ གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ།རིགས་པས་དཔྱད་ན་ཡང་གཉིས་ལས་གཅིག་ལ་ཡང་འདིར་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བས་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་ཅུང་ཟད་རྗོད་པར་བྱེད་ཅིང་། ཅུང་ཟད་མ་ ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཚར་གཅད་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ལན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་འོས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་སྐྱོན་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཡོད་དོ་ཞེས་བྱས་ནས་གདོན་མི་ཟ་བར་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་བྱ་བའམ། མ་བརྗོད་པས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཅིག་ལྟ་བུའོ། །དཔེར་ན་དོན་གཅིག་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཅིག་ཁོ་ནས་དེ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་། ཐམས་ཅད་བླང་བར་མི་བྱའོ། །སྐྱོན་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་མི་བརྗོད པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚང་གཅད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་བས་ན་ཕྱོགས་སྔ་མ་སྨྲ་བ་དང་ཕྱོགས་ཕྱི་མ་སྨྲ་བ་ཚར་བཅད་པ་ཐོབ་པ་ཚར་གཅོད་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་རིགས་པས་བྱས་ན་དེ་དག་ལས་གཅིག་ཀྱང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་དག་མ་ཡིན་ནོ།

无加行而以直接相违为何非错乱？彼于任何皆不应理，如是相言说世间有。如是若承许彼安立，尔时于能立不知答，彼即应呵责，非因于他安立自过，因彼承许彼能立无过即是不知答故。
彼先得应呵责，因不待安立他过故。于得呵责不呵责是舍诘难，诘难谓显呵责理，舍彼谓于得呵责不随加行。彼亦应说问众"谁败"，非成自过得呵责之解释。
若此亦论者能立得呵责时对论者不加诘难是无能说，因不知此答故舍诘难非别呵责处，以理观察亦二中一亦此无胜负。因未显似能立及无说真过故。
说少许过及非少许时不应呵责，因解答故。若谓应呵责，因未说一切有过故。作"有"已必说一切过或由不说应呵责非理，因一亦能害彼能立故。如一能立。
如于一义唯一能立成彼故，不应取一切。由说过故无不说他故非应呵责。是故前宗说者及后宗说者得呵责不呵责，如是以理作时彼等一亦如前非胜负。

།ལན་སྨྲ་ བ་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བར་བྱེད་ལ་རང་གི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་སྤངས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། རྒོལ་བ་རྒྱལ་བ་མ་ཡིན་ལ། སྐྱོན་ཐམས་ཅད་མེད་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིར་རྒོལ་ བ་ཡང་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་དོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཕམ་པའི་རྟེན་མ་ཡིན་ནོ། །གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་ནི། རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་མེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཚར་ གཅད་པའི་གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར།གཞན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་ཁྱེད་སྨྲ་བ་ནི་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །འདིར་ཡང་གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་ལས་། ཕྱིར་ རྒོལ་བས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་སྐྱོན་མངོན་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅིང་།དེས་གནས་མ་ཡིན་པ་དང་སྐྱོན་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚར་གཅོད་པའི་གནས་མངོན་པར་སྦྱོར་ཞིང་རྗོད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ན་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ལན་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་བསྟན་པ་ན་སྤོབས་པ་མེད་པ་ཉིད་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ། འདི་ལས་འདི་ཚར་གཅད་པའི་གནས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡང་ དག་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ལ་གཞན་གྱིས་སྐྱོན་ལྟར་སྣང་བའི་ཚིག་གིས་མངོན་པར་སྦྱོར་ཞིང་དེ་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་བསྟན་པ་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བའི་ཚིག་ཉིད་ཀྱིས་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟ་བུ་འདི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དག་ལས་ ཐ་དད་པ་མེད་པ་སྟེ་ངེས་པར་ཡུལ་གཞན་ཁྱད་པར་བདེ་བའི་དོན་དུ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།དེ་བསྟན་ན་གཞན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁས་བླངས་ནས་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚིག་ ཞར་ལ་འོངས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་མེད་པ་སྟེ།དེའི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པར་དམ་བཅས་ནས། དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ལས་ཟློག་པའི་ཚིག་ཞར་ལ་འོངས་པ་བྱེད་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་མེད་པར་བྱེད་པ་ནི། གྲུབ་པའི་མཐའི་མེད་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དཔེར་ ན་ཡོད་པ་ནི་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་།མེད་པའམ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ།

说似过答而自能立无遮，因能立自不能立故，论者非胜，因显示无一切过故未立能立支。对论者亦非，因无显真过故。
是故如是亦舍诘难非败依。于非处加行为呵责处，是于无加行加行，因倒定呵责处相故。
他说非处非应呵责是加行，应知即是应呵责。此中若对论者于论者加显非真能立过，彼于非处及非过加显呵责处而说，如是由无解真过相答故，显他似答时即是应呵责无能说，此外无他呵责处。
然对论者于说能立真过时，他以似过语加行，彼于显真过以似能立语应呵责故。如是此亦无异于似因，为定别境乐义当说似因是呵责处，显彼则显他成无义。
承许宗已无定故，附语是无宗，谓于彼义有所立已，作违立义境附语者为无宗，是知无宗。如有非坏，无或非生。

།གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁས་བླངས་ནས་ཕྱོགས་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་དེ། རང་བཞིན་གཅིག་གིས་གསལ་བ་འདི་འགྱུར་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇི་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་ན་ཡང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པའི་གསལ་བ་འདིའི་དབྱེ་བ་འཛིན་པ་ན། དེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་གི་སྒོ་ནས་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་ནོ། །དེས་དེ་སྐད་དུ་བརྒལ་ཞིང་ བརྟག་པ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ།།དེ་ལ་གཞན་དུ་རང་བཞིན་གྱི་འགྱུར་བ་ཞེས་ཇི་ལྟར་མཚོན་པར་བྱ། ཆོས་གཞན་ལྡོག་པ་ན་ཆོས་གཞན་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་གནས་སྐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་། །ཆོས་གཞན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེའི་འགྱུར་བ་ ཡིན་ནོ།།དེའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ལྡོག་པ་ལས་ངེས་པ་མེད་པའི་ཚིག་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་དམ་བཅས་པ་མེད་པ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ཡོད་པར་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་ཀྱང་མི་མངོན་པ་དང་མངོན་པ་དག་མེད་པར་ པར་འགའ་ཞིག་གིས་འཇུག་པ་ཆད་པ་མེད་པ་དང་།འཇུག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ནས། འདི་ལྟར་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་འཇིག་པ་དང་། མེད་པའི་ཡང་བདག་ཉིད་ཐོབ་པ་ཁས་བླངས་པས་འགྲུབ་པའི་མཐའ་མེད་པར་ འགྱུར་རོ།།འོན་ཏེ་ཁས་མི་ལེན་ན་ནི་ཕྱོགས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་ལ་ཡང་ཅུང་ཟད་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ཞར་ལ་འོངས་པ་གང་དེས་མེད་པ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ཡོད་པ་ནི་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་སྨྲས་པ་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ གཅིག་པོ་གསལ་བ་འདི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྨྲས་པ་དེ་ལ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་།གཏི་མུག་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་སྐྱེ་གནས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དེའི་གསལ་བ་འདིའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གསལ་བ་དེའི་རང་ བཞིན་ཐ་མི་དད་པ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།།བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་དེ་མི་བརྗོད་པར་ བདག་ཉིད་འདིར་རང་བཞིན་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་འདྲ་ཞིང་།རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་བ་མེད་པས་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚིག་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཅན་འདིར་འགྱུར་བར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ ན་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ།།གསལ་བ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན། འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ།

承许宗已安立宗，由见一自性明显随此变故，如见瓦钵等随坏是一自性。如是亦执持此明显具乐苦差别时，彼由乐等门是一自性。彼如是说诘难。
于彼云何别示自性变？法他退时法他入时位即是彼自性。法他者即是彼变。由于彼自性义退无定语加行故。
此立无不生，有不坏。有无亦非无显现不显现，某时无断入及非入，如是安立已，如是有性坏及无性得承许故成无宗。若不承许则宗不成。
此中亦由少无定故，附语说"无不生有不坏"，为成立彼说"由见一自性明显随行故"，于彼乐苦痴是一自性生处无别，由见彼明显随行故，由见明显彼自性无别故。
由乐等无生灭故，一切具彼性无生灭，如是成立。于此不说因过，而自此由似自性变相及无关自性故无定，故入语。
于彼若说此明显入退法者为变，乐等非尔。若明显及乐等随行是乐等自性，则入退法相坏。

།དེ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ན་ནི། བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་ནི་དེས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པའི་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་པར འགྱུར་རོ།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྐྱོན་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་མེད་པར་བརྗོད་པ་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་རང་གི་སྐྱོན་གཞན་ལ་འགེལ་བར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོན་འདི་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྒྱུ་སྐར་མཁན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། འཇིག་རྟེན་པ་སྒྲས་མ་ བསྟན་པའི་དོན་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཉིད་ནི་འདིར་གླུ་གར་མཁན་གྱི་རི་མོ་འདྲི་བའི་ཚུལ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡང་འདི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རིགས་པས། སྔར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་འདི་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚར་ གཅད་པར་འོས་པ་ཡིན་གྱི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ཞར་ལ་འོངས་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་དག་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ་། །ལོགས་ཤིག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་ སྣང་བ་ཡང་ཚར་གཅད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ།།མཚན་ཉིད་གཞན་དང་འབྲེལ་བས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་བའམ། དཔེར་ན་ཚད་མ་དགག་མ་གཞལ་བྱ་ཉིད་ཀྱིས་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་ སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ཚར་གཅད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་སོ།།འདིར་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་སྨོས་པ་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་། ཅི་དེ་དག་ཇི་སྐད་དུ་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དམ། འོན་ཏེ་རྣམ་པ་གཞན་ཡིན་ཞེས་ཏེ་དཔྱད་པར་བྱ་ བ་ཡིན་ན་ཡང་།འདི་ཤིན་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་མ་སྤྲོས། ཅི་ལྟར་རིགས་པར་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་འདིར་འདོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་མཐོང་ལ་འཇིག་རྟེན་དག་གི་མ་རིག་རབ་རིབ་ཚོགས་ དག་གཅོད་བྱེད་པའི།།རྩོད་པའི་རིགས་པ་འདི་ནི་དམ་པ་གཞན་ལ་ཕན་པར་དགྱེས་པ་དག་གིས་གསུངས། །གང་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མི་ཤེས་པ་ཡིས་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་དག་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་པའི། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་དག་གསལ་བར་བྱ་ཕྱིར་བདག་གིས་འབད་པས་འདི་ བྱས་སོ།།སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དྷརྨ་ཀཱིརྟིའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྩོད་པའི་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་རྫོགས་སོ།

若离彼则非乐等自性，因违明显相故。若"由见乐等随行故"因不成，则彼能破能立过分。无说能立过而广说已，将自过归他。
若谓以此相说此过，彼是幻师境，因世间不能解未说声义故。此即是如舞师画像法。此亦如所说理，先说此能立支不成因故应呵责，非因无定故附语。此亦摄入似因中故，不应别说。如所说似因亦是呵责处。
由关系他相故似因成呵责处，如以量遮所量性成。是故如所示唯似因相成呵责处。
此中亦应观察如所说，谓彼等如是示分别为尔，为是他相？虽应观察，因此极过故未广。如理唯应许似因是应呵责处。
见彼真实能断世间无明翳聚，此诤理由乐利他胜者说。
由众生无知障见真实故，为明彼故我勤作此。
大阵师法称面前所作《诤理论》圆满。

། །།དཔལ་ལྷ་བཙུན་པ་ཞིབ་འོད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། དཔལ་ལྷ་བཙན་པོ་ཁྲི་བཀྲ་ཤིས་མངའ་བདག་རྩེ་ལྡེ་བཙན་གྱི་ཞལ་སྔ་ ནས་ཀྱི་བཀས།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཆེན་པོ་ཛྙཱ་ན་ཤྲཱི་བྷ་དྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། དགེ་སློང་དགེ་བའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་། སླད་ཀྱིས་ཀྱང་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་དཱི་པཾ་ཀ་ར་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་དར་མ་གྲགས་ཀྱིས་ཞུས་ཤིང་གཏན་ལ་ཕབ་ ་པའོ།

吉祥天尊巴希奥尊前与吉祥天王帝吉祥自在顶德赞尊前之敕令，由印度大堪布智吉祥贤尊前与比丘善慧译校而定。后又由大班智达燃灯贤与译师比丘达磨称校订而定。
[这是一段典型的藏文典籍译跋，记载了译者、校对者及相关人物的信息。我已尽量保持原文的庄重语气，同时使译文通顺易懂。]
